Pages

May 11, 2010

သတိရပါသည္...

ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုုလံုုး ေမွာင္လိုု ့ မဲလိုု ့။ နာရီၾကည့္လိုုက္ေတာ့ ၇ နာရီ ပဲရွိေသးသည္။ မုုိးေတြအံုု ့ေနတာကိုုး၊ ဒါေပမယ့္ မိုုးမရြာေသးပါ။ ရထားစီး အိမ္ျပန္လာသည္။ ဗိုုက္ဆာသည္။ စိတ္ပင္ပန္းသြားလ ွ်င္ အစာေၾကလြယ္ၿပီး ဗိုုက္ပိုုဆာတတ္သည္လိုု ့ တစ္စံုုတစ္ေယာက္က ေျပာသည္။ ဟုုတ္မဟုုတ္ တတ္အပ္ မေျပာႏိုုင္။ ယေန ့အဖိုု ့ ယခင္ေန ့မ်ားထက္ ပိုုဆာေနသည္ကေတာ့ အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။

ရထားေပၚက အဆင္း လူေတြမ်ားသည္။ မိုုးရြာ မေနပါ။ ေရစပ္စပ္ေတြရသျဖင့္ မိုုးရြာသြားသည္ဟုု ယူဆရသည္။ ဒီည ညစာကိုု ျမန္မာထမင္းဟင္း ၀ယ္စားဖိုု ့စိတ္ကူး လိုုက္သည္။ လူေတြၾကားတိုု ့ေ၀ွ ့၊ ထမင္းဆိုုင္ ေရာက္ေအာင္သြားခဲ့သည္။ ကိုုယ့္ေရွ ့မွာ လူ ၃၊၄ ေယာက္ ရွိေနသည္။ ကိစ္စမရွိ၊ အလ ွ်င္မလိုု၊ ေစာင့္ေနလိုုက္သည္။ ကိုုယ့္အလွည့္ ေရာက္ၿပီ။ ထမင္း ကုုန္သြားသည္။ အေတာ္ေရာင္းေကာင္းပံုု ရသည္။ ေဘးဆိုုင္မွ ထမင္းအျမန္သြားယူလာလိုု ့ ေတာ္ေသးသည္။

ဘာစားမလဲေမးသည္။ ထမင္း ပါဆယ္သူသြားမည္ဟုု ေျပာလိုုက္သည္။ ထမင္းသပ္သပ္ ဟင္းသပ္သပ္ ထည့္မည္လားဟုု ေမးသည္။ မွတ္မိေနသည္ ထင္သည္။ ကၽြန္မ အဲ့ဒီဆိုုင္တြင္ ထမင္း၀ယ္စားသည့္ အခါတိုုင္း ထမင္းႏွင့္ ဟင္း ဘယ္ေသာအခါမ ွ် ေရာထည့္ယူေလ့ မရွိခဲ့ပါ။ ျဖတ္ကနဲ ဆိုုသလိုု နာမည္ၾကီး၊ နာမည္ေက်ာ္၊ လူသိမ်ား ဘေလာ့ေရးသည့္ အစ္မႀကီး တစ္ေယာက္ကိုု သတိရသြားသည္။ (ဘာေၾကာင့္ သတိရသနည္း မေမးပါႏွင္ ့ အေျဖမရွိ။) ထုုိ ့ေၾကာင့္ ထမင္းႏွင့္ဟင္း ေရာထည့္မည္ ဟုုေျပာလိုုက္သည္။ အံ့ၾသသြားသည္ ထင္သည္၊ ေရာထည့္မွာလား၊ ေသခ်ာေအာင္ ထပ္ေမးေနသျဖင့္ ဟုုတ္ကဲ့ ဒီတစ္ခါ ေရာၿပီးယူမယ္ ထပ္ျပန္ေျပာ လိုုက္ရေသးသည္။

ယေန ့ ညေန ယခင္အၾကိမ္မ်ားထက္ စကားအေတာ္မ်ားမ်ား ပိုုေျပာလိုုက္ရသည္။ ပဲသီးေၾကာ္ယူမည္၊ အရည္ေတြမပါေအာင္ ခပ္ထည့္ေပးပါ။ အမဲသားေၾကာ္ ယူမည္၊ ဆီေတြ အမ်ားႀကီး မပါပါေစနဲ ့၊ ဆီစစ္ထည့္ေပးပါ။ ၾကက္သားဟင္း ယူမည္၊ ဒါလည္း အႏွစ္အမ်ားႀကီး မထည့္ပါနဲ ့၊ ဆီေတြ အမ်ားၾကီးမထည့္ပါနဲ ့။ ၾကက္သားဟင္းတစ္ေကာ္ ေကာ္ထည့္ လိုုက္သည္တြင္ ေတာ္ၿပီ အစ္မ၊ ရၿပီ၊ ထပ္မထည့္ပါနဲ ့ေတာ့။ ထမင္းဆိုုင္မွ ထည့္ေပးေနသည့္ အစ္မႀကီးအဖိုု ့ ထူးဆန္းသြားသည္ ထင္သည္။ သူက ထပ္ထည့္ေပးခ်င္ေနေသးသည္၊ ရၿပီ မထည့္ပါနဲ ့ေတာ့ဟုု ထပ္ေျပာလိုုက္ရသည္။ မတတ္ႏိုုင္ သူထပ္ထည့္လည္း ကုိယ္က ကုုန္ေအာင္ စားႏိုုင္မည္ မဟုုတ္သျဖင့္ အပိုုမျဖစ္ေစခ်င္။ အရြက္ တမ်ိဳး၊ အသား တမ်ိဳး ေတာ္ေရာေပါ့ဆိုုလ ွ်င္ ဒီေန ့အဖိုု ့ ဗိုုက္အေတာ္ ဆာေနသည္။ အသား ၂ မ်ိဳးေလာက္ေတာ့ စားသင့္ေနသည္ဟုု ယူဆမိသည္။

အိမ္ေရာက္ၿပီ။ ဟိုု အစ္မႀကီးကိုု သတိ အလြန္ရေနေသးသျဖင့္ ၀ယ္လာေသာ ထမင္းထုုတ္ကိုု အရင္ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ လိုုက္သည္။ သူ ့ကိုု သတိရသျဖင့္သာ အခုလိုု ၀ယ္လာမိျခင္း ျဖစ္သည္။
From Everything
ဟိုု အစ္မႀကီး ေက်းဇူးႀကီးမား လွေပသည္။ ယခင္အခါမ်ားတြင္ ျမန္မာထမင္းဆိုုင္မွ ထမင္းဟင္း ၀ယ္စားသည့္ အခါတိုုင္း ထမင္း၊ ဟင္းအရြက္ တမ်ိဳး၊ အသား တမ်ိဳး၊ ဒါမွမဟုုတ္ ႏွစ္မ်ိဳးကိုု သီးသန္ ့စီ ၀ယ္ယူေလ့ရွိသျဖင့္ စကၤာပူေဒၚလာ ၆ ေဒၚလာ မွ ၈ ေဒၚလာ အတြင္း က်ေလ့ရွိေနရာမွ ယေန ့တြင္မူ စကၤာပူေဒၚလာ ၄ ေဒၚလာသာ ကုုန္က်ခဲ့ သျဖင့္ တစ္၀က္နည္းပါးမ ွ် အကုုန္အက် သက္သာသြားခဲ့သည္။

ဟင္းဆီ၊ အႏွစ္မ်ား၊ အရည္မ်ား မပါေအာင္ ေျပာပါေသာ္လည္း ထမင္ႏွင့္ ဟင္းမ်ား ေရာထည့္ျခင္း အက်ိဳးဆက္ေၾကာင့္ ေရွာင္လႊဲမရ၊ အေတာ္မ်ားမ်ားေတာ့ ပါလာသည္။ ကိစ္စ မရွိပါ။ ဒီေန ့အဖိုု ့ သည္းခံႏိုုင္သည္။ ထမင္း ေအာင္ပိုုင္း၊ ဆီ၀ပ္ေနေသာေနရာကိုု ခ်န္လွပ္ၿပီး စားေသာက္လိုုက္ပါသည္။
From Everything
ဒီေန ့ညစာ စားသည့္ပမာဏ အနည္းငယ္မ်ားသြားသျဖင့္ အစားေၾကေဆးပါ စားထားလိုုက္သည္။ ႀကိဳတင္ အစားထားပါက ညနက္ပိုုင္းတြင္ ဗိုုက္ေအာင့္မွဳ ့ ေ၀ဒါနာကိုု ခံစားရမည္မွာ ေသခ်ာသေလာက္ရွိေနပါသည္။ ဟိုု အစ္မႀကီးကိုု သတိရေနပါေသးသည္။

6 comments:

Anonymous said...

ဟုိအစ္မႀကီးကို ဟုိအစ္ကုိႀကီးထက္ ပုိသတိရေနပါလား
း)
မမြန္

khin oo may said...

ရရနိင္လြန္း။

Ko Boyz said...

အင္း... အစားအေသာက္ထက္ အစ္မႀကီးဆုိတာပဲ စိတ္ဝင္စားတယ္။ ဘူပါလိ့မ္။

ZT said...

အဟဲ။ အားေပးတာ ေက်းဇူး။ :)

ရႊန္းမီ said...

မေနကိုလည္း သတိရပါသည္ =)

Nay Nay Naing said...

သတိရသူမ်ားကို သတိရေနပါတယ္ :D...

ကို ZT.. လူသိတယ္မဟုတ္လား၊ ေက်းဇူးတင္ရင္ ေနာက္တခါေတြ ့တဲ့ အခါ ေလွ်ာ့ယူပါ။ (ပုိထည့္ေပးလို ့မေျပာဘူး၊ စားလို ့ကုန္မွာမဟုတ္လို ့ :D) ဒီနားမွာရွိတဲ့ ျမန္မာဆိုင္ႏွစ္ဆိုင္မွာ ကို ZT တို ့( ေအာင္ျမန္မာထမင္းဆိုင္) က ဟင္းေတြက ပိုစားေကာင္းတယ္။ သြားရတာ နည္းနည္း ေ၀းေပမယ့္ အၿမဲအဲဒီကပဲသြား၀ယ္စား ျဖစ္ပါတယ္။