စက္တင္ဘာ ၄ ေန ့ ညေနပိုင္းမွာ ကြၽန္မ အဖိုးဆံုးတယ္ၾကားတယ္ဆိုၿပီး အမ်ိဳးတစ္ေယာက္က ဖုန္းကို sms ပို ့လာတယ္။ အံံ့ၾသသြားတယ္။ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးဆို မယံုခ်င္ဘူး။ ေသာၾကာေန ့ကတင္ အိမ္နဲ ့ဖုန္းေျပာတာ၊ အဖိုး ေနမေကာင္းဘူးလည္း မေျပာ၊ ဘာမွ ထူးထူးျခားျခားေျပာတာ မ်ိဳးမၾကားခဲရဘူး။ ဒါနဲ ့အိမ္ကို ဖုန္းေခၚတယ္ မရဘူး။ ဟန္းဖုန္းတစ္လံုးကိုက ဖုန္း၀င္သြားတယ္။ ညီမေလး ထူးသံပဲၾကားရၿပီး ဖုန္းျပန္ပ်က္သြားတယ္။ ထပ္ေခၚတာ ဘယ္လိုမွ မရေတာ့ဘူး။ မဟုတ္ပါေစနဲ ့လို စိတ္ထဲမွာ ေတြးေနမိတယ္။ အဖိုးက အသက္သာၾကီးတာ ေနမေကာင္းျဖစ္တယ္ ဘာညာ ထူးထူးျခားျခား မၾကားမိခဲ့ဘူးေလ။ ေနာက္ေန ့မနက္ အိမ္ကို ဖုန္းဆက္တယ္။ အေဖနဲ ့စကားေျပာေတာ့ ဟုတ္တယ္တဲ့။ တနဂၤေႏြေန ့ မနက္ ၂း၄၀ မွာ အဖိုးဆံုးတယ္ေျပာတယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ျမန္မာျပည္ျပန္ခ်ိန္က အဖိုးရွိရာကို သြားၿပီး ကန္ ့ေတာ့ျဖစ္တယ္။ ဒီတစ္ေခါက္ျပန္ရင္ အဖိုးမရွိေတာ့ဘူး။
ကြၽန္မရဲ့ မိဘေတြေတာင္မွ စေနေန ့မွာ ဘၾကီးတို ့ ဖုန္းဆက္လာလို ့ အဖိုးဖ်ားေနတယ္ သိခဲ့ရတာ၊ အဖ်ားေသြးနည္းနည္း ေလာက္ပဲရွိပါတယ္။ ညေနပိုင္းေတာ့ ေခ်ာင္းနည္းနည္းဆိုတယ္ သိခဲ့ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ အသက္ၾကီးတဲ့ လူႀကီးပိုင္းဆို ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေမနဲ ့အေဖ သြားလိုက္မယ္ တိုင္ပင္စီစဥ္ေနတုန္း၊ ေနာက္ေန ့ မနက္ေစာေစာမွာ ဆံုးသြားၿပီဆို သိလိုက္ရတာလို ့ေျပာျပတယ္။ အဖိုးဟာ ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းပဲ ဘ၀တစ္ပါး ကူးေျပာင္းသြားတယ္လို ့ ေျပာျပတယ္။ အဖိုးဆံုးတာကို အဲဒီညက မအိပ္ပဲ ေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့ ကြၽန္မတို ့ရဲ့ ႀကီးေတာ္ႀကီး(ဘၾကီးရဲ့ အမ်ိဳးသမီး)၊ သူနာျပဳဆရာမနဲ ့ ေနာက္အမ်ိဳးသမီး အကူတစ္ေယာက္ရယ္ပဲ သိလိုက္တယ္။ လိုရမယ္ရဆို ညေနပိုင္းက ေအာက္ဆီဂ်င္ဘူးေတြစီစဥ္ၿပီး သူနာျပဳဆရာမပါ ေခၚထားလိုက္တာတဲ့။ အရင္ရက္ေတြကေတာင္ ညညဆို ေခြးေဟာင္သံ ဆူသံပူသံေတြ ၾကားရေသးတယ္။ အဖိုးဆံုးတဲ့ညက ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုး တစ္ညလံုး တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ပဲလို ့သိရတယ္။ ေခြးအူသံေတြ၊ ငွက္ဆိုးထိုးသံေတြ ၾကားရမလား စိတ္ပူေနတာ၊ ဘာဆိုဘာမွ မၾကားရပဲ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းနဲ ့ ဘ၀ကူးသြားမ်ိဳးျဖစ္ေၾကာင္း သိခဲ့ရပါတယ္။
အတူရွိေနတဲ့ ေျမးေတြဆို ေနာက္ေန ့မနက္ သူတို ့ ႏိုးလာခ်ိန္မွာ အဖိုးေနေကာင္းလား၊ ဘယ္လိုေနေသးလည္း ေမးခ်ိန္မွ ပဲ အဖိုးညက ဆံုးသြားတယ္ဆို သိလိုက္ရတာလို ့ေျပာျပတယ္။ အဖိုး အဖ်ားနည္းနည္းရွိေနတာ သိၾကတယ္၊ ဒါေပမယ့္ သူတို ့မအိပ္ခင္ စေနေန ့ည ၁၀ နာရီေလာက္မွာ အဖိုးက ဘုရားရွစ္ခိုး ဘာညာ သူဘာသာ ကိုယ္တုိင္လုပ္ၿပီး ေအးေအးေဆးေဆး အိပ္သြားဆိုေတာ့ ခုလို ခ်က္ခ်င္းႀကီးဆံုးသြားမယ္ ဘယ္သူမွ မထင္ၾကဘူးျဖစ္ေနၾကတယ္။ အဖိုးဆံုးတာနဲ ့ ႀကီးေတာ္ႀကီးနဲ ့ သူရဲ့သားငယ္ (ကြၽန္မ့ ေမာင္၀မ္းကြဲ) ကိုႏွိဳးၿပီး ေရခ်ိဳးျပင္ဆင္တာဘာညာလုပ္ လိုက္တယ္။ အဖိုးကို တနဂၤေႏြ ေန ့လည္ ၂ နာရီမွာ ေန ့ခ်င္းပဲ သၿဂိဳဟ္လိုက္တယ္လုိ ့ေျပာျပတယ္။ အဖိုးဟာ သၿဂိဳဟ္တဲ့ အခ်ိန္အထိ အသားအရည္က ေျပာင္းလဲမွု ့မရွိ နဂို အိပ္ေနသလိုပဲလို ့သိရတယ္။ ကြၽန္မတို ့အဖိုးက အသက္သာ ရာေက်ာ္ေနတာ လူက ပိန္ပိန္မဟုတ္ဘူး၊ ခပ္ျပည့္ျပည့္ရွိတယ္။
ကြၽန္မတို ့အဖိုးက အသက္ရာေက်ာ္ ရွိေနပါၿပီ။ အဖိုးအသက္ ၁၀၅ ႏွစ္မျပည့္ေသးတာ သိတယ္။ အဖိုးက ကြၽန္မလိုပဲ နတ္ေတာ္လအတြင္း ေမြးတာ သိတယ္။ အဖိုးေမြးေန ့ၿပီးေနာက္တစ္ရက္က ကရင္ႏွစ္သစ္ကူးေန ့ဆိုတာလည္း သိေပမယ့္ အသက္အတိအက် ဘယ္ေလာက္ ဆိုတာ မမွတ္မိဘူး။ အေမ့ကို ေသခ်ာေအာင္ ျပန္ေမးၾကည့္ျဖစ္တယ္။ အဖိုးေမြးေန ့က နတ္ေတာ္လကြယ္ေန ့၊ ၾကာသာပေတးေန ့ဖြား၊ လာမယ့္ နတ္ေတာ္လကြယ္ဆို အဖိုးအသက္ ၁၀၄ ႏွစ္ျပည့္မယ္လို ့ အေမက ေျပာျပတယ္။ ဒါဆို တြက္ၾကည့္တာ အဖိုးေမြးေန ့က ျမန္မာခုႏွစ္နဲ ့ဆို ၁၂၆၉ နတ္ေတာ္လကြယ္ေန ့။ အဂၤလိပ္လိုေရာ အတိအက်သိႏိုင္မလား အင္တာနက္ေပၚလိုက္၇ွာတာ ျမန္မာႏွစ္ ၁၃၀၀ ကစလိုပဲ ရွာလို ့၇ေတာ့ ဘယ္ရက္လည္း ၾကည့္မရခဲ့ဘူး။ အိမ္က လူႀကီးေတြကို ျပန္ေမးရင္ေတာ့ သိႏိုင္မယ္ ထင္တယ္၊
ဘိုးဘပ်ိဳ
ေမြးဖြားသည့္ရက္ - ၁၂၆၉ နတ္ေတာ္လကြယ္ေန ့
ကြယ္လြန္သည့္ရက္ - ၁၃၇၃ ေတာ္သလင္းလဆန္း ၇ ရက္ေန ့ (၄-စက္တင္ဘာ-၂၀၁၁)
ကြၽန္မတို ့ရဲ့ အဖိုး ဦးဘပ်ိဳဟာ ႏွစ္ ၁၀၃ ႏွစ္ေက်ာ္ ၁၀၄ ႏွစ္နီးပါး လူ ့ဘ၀မွာ ေနသြားၿပီး ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း ေနာက္တစ္ဘ၀ကို ကူးေျပာင္းသြားခဲ့ၿပီ။
ၿပီးခဲ့တဲ့ စေနေန ့ ( ၁၀-စက္တင္ဘာ-၂၀၁၁) မွာ အဖိုးဆံုးတာ ၇ ရက္ျပည့္၊ ရက္လည္ သပိတ္သြပ္ကို ကြၽန္မတို ့ရဲ့ ဘၾကီးအိမ္မွာ ျပဳလုပ္ခဲ့ပါတယ္။ အဖိုးအတြက္ ရည္စူးၿပီး ကုသိုလ္ေကာင္းမွု ့ေတြ လုပ္ၾကခဲ့တယ္။
-အာရံုတက္မွာ ဘုန္းႀကီး ၅ ပါးပင့္ၿပီး သပိတ္သြပ္ တရားနာ၊ ဆြမ္းကပ္၊ ပစ္စည္း ၆၇ မ်ိဳးနဲ ့အလွဴေငြကပ္
-မနက္ခင္းမွာ အိမ္ေရွ ့ကို ဆြမ္းခံၾကြလာတဲ့ ရဟန္းကိုရင္ အပါး ၂၄၀ ကို ဒန္ေပါက္ ဆြမ္းေလာင္း
(ပံုမွန္ဆို ၾကီးေတာ္က မနက္တိုင္း အိမ္ေရွ ့မွ ဆြမ္းခံၾကြသမွ် ကိုယ္ေတာ္တိုင္းကို ထမင္းနဲ ့ ဆြမ္းဟင္း ေလာင္းေနၾက။ အဲဒီေန ့ကေတာ့ အဖိုးအတြက္ ကုသိုလ္ေကာင္းမွု ့ အလွဴျပဳတဲ့အေနနဲ ့ ဒန္ေပါက္ထမင္းနဲ့ ၾကက္သားဟင္းခ်က္ေလာင္းတယ္။ ပံုမွန္ေန ့တိုင္းဆြမ္းေလာင္းသလို သပိတ္ထဲ ဆြမ္းဟင္းခြက္နဲ ့၊ ထမင္းထည့္လွဴတာမ်ိဳးမဟုတ္ပဲ ဒန္ေပါက္ထမင္းနဲ ့ဟင္းေတြကို ဘူးေတြနဲ ့ထည့္ၿပီး ဆြမ္းေလာင္းတာမ်ိဳး လုပ္တာလို ့ ေျပာျပတယ္။ ဆြမ္းဘူးေပါင္း ၂၄၀ ကုန္သြားတဲ့အတြက္ အဲဒီေန ့မနက္က ဘုန္းႀကိီးနဲ ့ကုိယ္ရင္ အပါး ၂၄၀ ဆြမ္းခံၾကြတယ္ သိခဲ့ရတာလို ေျပာႏိုင္တာပါ။ အဲဒီေန ့က ကြၽန္မ ဖုန္းဆက္တဲ့အခ်ိန္ မနက္ ၇း၃၀ နာရီေလာက္မွာတင္ ပထမ ျပင္ဆင္ထားတဲ့ ၂၀၉ ဘူး ကုန္သြားလို ့ ထပ္ျပင္ဆင္ ဆြမ္းေလာင္းေနတယ္လို ့ သိခဲ့ရပါတယ္။)
- ရက္လည္ၾကြလာတဲ့ ဧည့္သည္ေတြကိုလည္း ဒန္ေပါက္နဲ ့ ၾကက္သားဟင္းေကြၽးတယ္လို ့ေျပာျပတယ္။ လူ ၃၀၀ ေလာက္လာတယ္လို ့သိရတယ္။
ဒန္ေပါက္ခ်က္တာ ဆန္ ၂ တင္းခြဲ ကုန္တယ္၊ အကူရသမွ် ပစ္စည္းေတြကို အကုန္ ျပန္လွဴျဖစ္ခဲ့တယ္။ အလွဴလာသမွ် လူေတြကို ေကြၽးေမြးလွဴဒါန္းတာ ဘာမွ လိုအပ္မွု ့မရွိ အဆင္ေျပေျပ လွဴဒါန္းႏိုင္တဲ့အတြက္ က်န္ရစ္သူမိသားစုေတြ၊ ကြၽန္မ့ အေမႏွင့္ ေဆြမ်ိဳးမ်ား အားလံုး စိတ္ေအးခ်မ္းမွု ့ ရွိေၾကာင္း သိရပါတယ္။
* * *
သတင္းေမး အားေပးတဲ့ သူငယ္ခ်င္း၊ မိတ္ေဆြမ်ားကို မိသားစု၀င္အားလံုးက အထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
* * *
သူငယ္ခ်င္းေတြ ေမးသလိုပဲ အဲဒီအဖိုးက ကြၽန္မတို ့နဲ ့တူတူေန၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေတြ ့ဖူးေနတဲ့ အဖိုးပါ။ အဖိုးက ကြၽန္မတို ့အေမ၊ သူ ့ရဲ့ သမီး အငယ္ဆံုးကို ေစာင့္ရွာက္ဖို ့ သမီးနဲ ့ပဲေနမယ္ဆိုၿပီး ကြၽန္မတို ့ မိသားစုနဲ ့ တူတူေနခဲ့တာပါ။ အဖိုးဆံုးတာကေတာ့ ရန္ကုန္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၄-၅ ႏွစ္ကမွ အေမရဲ့ အစ္ကိုႀကီး မိသားစုရွိတဲ့ သူ ့ဇာတိအရပ္ ျပန္ေျပာင္းေနတာပါ။
