မဲသြားေပးရင္း ျမန္မာသံရံုးမွာ ေတြ ့ၾကံဳခဲ့ရတာေတြကို ေရးထားတာ ရွိတယ္။ စိတ္၀င္စားလို ့့ပဲျဖစ္ျဖစ္ ၊ အခ်ိန္ေတြ ပုိေနလို ့ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဘာေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဖတ္ၾကည့္ခ်င္တယ္ဆို ဒီေအာက္က လင့္ကို ႏွိပ္ၿပီး ဖတ္ၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။
ပထမေတာ့ စာရြက္ေလးမွာ နာမည္နဲ ့ passport နံပါတ္ေပးလိုက္၊ ကိုယ့္နာမည္ ေခၚတဲ့အခါမွ သြားၿပီး မဲေပးလို ့ ရတယ္ ဆိုလို ့ စာရြက္မွာ ျဖည့္ေပးၿပီးေနာက္ လမ္းတစ္ဖက္မွာ ရပ္ေစာင့္ေနလိုက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ အေၾကာင္းၾကားစာ မပါတဲ့ သူေတြ သံရံုး၀င္ေပါက္ ေသးေသးေလးနားက ေၾကာင္လွ်ာသီးနဲ ့ လူေတြကို ကိုယ့္ရဲ့ passport နဲ ့ အခြန္စာရြက္ ျပလိုက္ရင္ သူတို ့က စစ္ၿပီး ၀င္ခြင့္ေပးတယ္ဆိုတာ သိလိုက္ရလို ့ လူေတြၾကားထဲ ၀င္တန္းစီ ေနလိုက္တယ္။
သံရံုးေရွ ့ တန္းစီေနတုန္း ေန ့လယ္ ၁၂ ေလာက္မွာ အေနာက္က လူေတြေျပးလႊြားသြားတဲ့ အသံေတြၾကားလို ့ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ NO တံဆိပ္ပါတဲ့ အကၤ်ီအနီေတြ ေ၀တာလို ့ သိလိုက္ ရတယ္။ အကၤ်ီရသြားယူသူ တခ်ိဳ ့ လည္း ခ်က္ခ်င္းပဲ အဲ့ဒီအကၤ်ီေတြကို အေပၚကထပ္ ၀တ္လိုက္တာ ေတြ ့လိုက္ရတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ လူေတြ အၾကားေရာက္ေနတာ နဲ ့ သြားမယူျဖစ္ဘူး။ သိပ္မၾကာပါဘူး... သံရံုးအတြင္းက ခပ္ပိန္ပိန္ လူၾကီးတစ္ေယာက္ ထြက္လာၿပီး ထိုင္ခံုတစ္လံုးယူ သံတံခါးနားခ်၊ ထိုင္ခံုေပၚ တက္လိုက္ၿပီး အနီေရာင္၀တ္ထားတဲ့ သူေတြ ရွိေနရင္ သံရံုးက ဆက္ၿပီး အလုပ္မလုပ္ပါဘူး ျပန္ၾကပါလို ့ ေျပာတယ္။ ေျပာၿပီးတာနဲ ့ ခ်က္ခ်င္း ျပန္၀င္သြားေရာ.. သူျပန္၀င္သြားတာနဲ ့ တျပိဳက္နက္ သံတံခါးနားမွာ passport စစ္ၿပီး ၀င္ခြင့္ေပးေနသူ ေၾကာင္လွ်ာသီးနဲ ့ သံရံုး ၀န္ထမ္းေတြလည္း သံတံခါးကုိ ေသာ့ခတ္ၿပီး အထဲ ျပန္၀င္သြားၾကတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မ အေရွ ့မွာ သံတံခါးၿပီးရင္ လူတစ္ေယာက္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ အခ်ိန္က ေန ့လယ္ ၁၂ နာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္ ရွိမယ္ ထင္ပါတယ္။
တံခါးနားေရာက္ၿပီးမွေတာ့ လွည့္မျပန္ႏိုင္ဘူးလို ့ ကိုယ့္ကို္ကိုယ္ အားေပးလိုက္ၿပီး ဖြင့္တဲ့အထိ ေစာင့္ဖို ့ ဆံုးျဖတ္ၿပီး တျခားသူေတြနဲ ့အတူ ရပ္ေနလိုက္တယ္။ အဲ့ဒီတုန္းက ကၽြန္မနားက ရပ္ေနတဲ့သူေတြထဲမွာ ႏွစ္ေယာက္ပဲ ဆက္မေစာင့္ပဲ ထြက္သြားတာ ေတြ ့ရတယ္။ က်န္တဲ့သူေတြက မဲေမးခြင့္ ရတဲ့ အထိ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေစာင့္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ရာသီဥတုက ပူလိုက္တာလဲ မေျပာပါနဲ ့ေတာ့။ သံရံုးတံခါးမွာ ကပ္ထားတဲ့ စာရြက္ေတြေၾကာင့္ ေလကလဲ မရ။ လူက မူးေနာက္ေနာက္ ျဖစ္လာတယ္။ ေေနာက္ပိုင္းမွာ ကၽြန္မေရွ ့ မွာရွိေနတဲ့ သူက သံရံုးတံခါးမွာ ကပ္ထားတဲ့ စာရြက္ကို ေခါက္တင္လိုက္မွ ေလနည္းနည္းရလို ့ ေနသာေတာ့တယ္။ ကၽြန္မတို ့ အျပင္ဘက္ ေနပူထဲမွာ ရပ္ေစာင့္ေနတုန္း သံရံုးထဲမွာ သံရံုး၀န္ထမ္းေတြ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ေဆးလိပ္ေလး ေသာက္လိုက္ၾက၊ ထိုင္ခံုေလးေတြမွာ ထိုင္လိုက္ၾက၊ စကားေတြ ေျပာလိုက္၊ ကၽြန္မတို ့ကိုၾကည့္ၿပီး ရယ္လိုက္ လုပ္ေနတာကို ေတြ ့ေနရတယ္။
အဲလို ရပ္ေနရင္း မွတ္မွတ္ရရ ရယ္စရာတစ္ခု ၾကံဳလိုက္ရေသးတယ္။ ကၽြန္မတို ့ အေရွ ့ သံရံုးတံခါးမွာ သံရံုး ပတ္၀န္းက်င္မွာ ဓာတ္ပံုေတြ၊ ဗီဒီယုိေတြ မရိုက္ဖို ့ ေရးၿပီး ကပ္ထားတဲ့ စာရြက္တစ္ခုရွိတယ္။ ကၽြန္မ အရင္ တန္းစီေနထဲက သံရံုးရဲ့ ျပတင္းေပါက္တစ္ခုမွာ camera တစ္ခု ကို ေထာက္တိုင္နဲ ့ခ်ၿပီး သံရံုး၀င္ေပါက္ကို ခ်ိန္ၿပီး video ရိုက္ေနတာ ေတြ ့ပါတယ္။ ဒီ camera ကိုေတာ့ သံရံုး ျပတင္းေပါက္ကို ေမာ့ၾကည့္မိသူတိုင္း ေတြ ့ မွာပါ။ အခုလို သံရံုးက အလုပ္လုပ္တာ ရပ္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ အဲ့ဒီ camera ကို ျပန္ဖယ္သြားတာကို သတိထားလိုက္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ camera ေလးတစ္ခုနဲ ့ ဆက္ရိုက္ေနတယ္။ အခုတစ္ခါက ေပၚတင္ရိုက္တာ မဟုတ္ဘူး၊ ခုိးေၾကာင္ခိုး၀ွက္နဲ ့ ရိုက္တာ။ ေနာက္က လူကို မျမင္ရဘူး။ ျပဴတင္းေပါက္အကြယ္မွာ လူက ထိုင္ေနၿပီး camera ေလးပဲ အေပၚထုတ္ၿပီး ရိုက္ေနတာ။ ကၽြန္မ ေဘးမွ ရပ္ေနတဲ့ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္က ဟာ... ဟိုမွာ ရိုက္ေနၿပီ ရိုက္ေနၿပီ.. ဒါမ်ိဳးမရဘူး.. ငါတို ့လည္း ျပန္ရိုက္မယ္ဆိုၿပီး သူ ့ရဲ့ ဖုန္းကို ထုတ္ၿပီး ဓာတ္ပံုျပန္ရိုက္တယ္။ အဲ့လို ရိုက္လိုက္တာနဲ ့ ခုနက ျမင္ေနရတဲ့ camera ေလးေပ်ာက္သြားတယ္။ ခနေနေတာ့ ျပန္ေပၚလာျပန္ေရာ.. ဟာ.. ဟုိမွာ ေပၚလာျပန္ၿပီ.. ရိုက္ဟ ရုိက္ဟဆိုၿပီး ရပ္ေနတဲ့သူေတြ ထဲက လူတခ်ိဳ ့ phone ေတြ ထုတ္ခ်ိန္လိုက္ၾကတာနဲ ့ တၿပိဳက္နက္ အဲ့ဒီ camera ေလး ေပ်ာက္သြားျပန္ေရာ.. အဲဒီလို ျဖစ္တာ ခန ခနပဲ.. သူက ေပၚလလိုက္ ကိုယ္ေတြက ၀ိုင္းခ်ိန္လိုက္နဲ ့… ရယ္လိုက္ရတာ မေျပာပါနဲ ့ေတာ့.. ဒါနဲ ့ အဲဒီ သံရံုးထဲက camera ကိုင္ၿပီး ရိုက္သူရဲ့ လက္မွာ ၀တ္ထားတဲ့ လက္စြပ္ၾကီးက အၾကီးၾကီးပဲဆိုတာကို ကၽြန္မ ျမင္လိုက္၊ သတိထားမိလိုက္ပါတယ္။ :P
ကၽြန္မတို ့ တန္းစီေနတုန္း အေနာက္က အနီေရာင္၀တ္ထားတဲ့ မ်ိဳးခ်စ္ျမန္မာအဖြဲ ့မွ သူေတြ ေရဘူးေတြ နဲ ့ သၾကားလံုးေတြကို လက္ဆင့္ကမ္း ေ၀ေပးလို ့ စားလိုက္ရပါေသးတယ္။ ေက်းဇူး အထူးတင္ပါတယ္။ ရာသီဥတုကပူ၊ မနက္ထဲက ဘာမွလည္း မစားရေသးလို ့ လူက လဲမက်ေအာင္ မနဲ ထိန္းထားရတဲ့ အခ်ိန္မွာ အဲ့ဒီေရဘူးနဲ ့ သၾကားလံုးေတြေၾကာင့္သာ ဆက္ၿပီး တန္းစီေနႏိုင္ခ့ဲတာပါ။
တံခါးပိတ္သြားၿပီးေနာက္ တစ္နာရီေလာက္အၾကာ ေန ့လယ္ ၁နာရီ ေက်ာ္မွ ခုနက ပိန္ပိန္ေညွာင္ေညွာင္နဲ ့ လူၾကီးပဲ ျပန္ထြက္လာၿပီး ကၽြန္မတို ့ကို ေျပာပါတယ္။ ဒီက လူေတြကိုေတာ့ အားနာပါတယ္။ ေနာက္က အနီေရာင္ ၀တ္ထားတဲ့သူေတြ ရွိေနသမွ် သူတို ့က အလုပ္လုပ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အေနာက္က လူေတြကို ျပန္ခိုင္းလိုက္ပါတဲ့။ ကၽြန္မတို ့နားက ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က စျပန္ေျပာတယ္။ အခု ဒီနားမွာ ရွိေနသူေတြမွာ အနီေရာင္၀တ္ထားတာ တစ္ေယာက္မွ မပါဘူး။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို ့ကို vote လုပ္ခြင့္ေပးပါ။ အနီေရာင္ ၀တ္ထားသူေတြကို ျပန္ခိုင္းဖို ့ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့အတြက္ သံရံုးထဲ ၀င္တဲ့အခါမွာ အနီေရာင္ အကၤ်ီေတြ ခၽြတ္ခိုင္းခ်င္ ခၽြတ္ခိုင္း၊ တျခားသူေတြကိုေတာ့ vote လုပ္ခြင့္ေပးသင့္တယ္ ဆိုၿပီး အားလံုးက ၀ိုင္းေျပာလိုက္ၾကတဲ့ အခါ အဲ့ဒီလူၾကီး ခ်က္ခ်င္းပဲ အထဲ ျပန္၀င္သြားပါတယ္။ ထြက္မလာေတာ့ဘူး။
အဲဒီလူၾကီးခင္ဗ်ာ စကားသာ လာေျပာတာ၊ သံရံုးတံခါးနားေတာ့ မကပ္ရဲဖူး။ ေနာက္က က်ားလိုက္တဲ့ အတိုင္း သူေျပာခ်င္တာေတြ ျမန္ျမန္ေျပာၿပီး ျပန္ျပန္၀င္သြားရရွာတယ္။ ေဘးမွာ အတူရပ္ေနတဲ့သူ တစ္ေယာက္ကေတာင္ ေနာက္ေနတယ္။အဲဒီလူၾကီး သူေျပာခ်င္တာ ေျပာၿပီး ျပန္ျပန္၀င္သြားတာ၊ ကိုယ္ေတြမွာ ဘာမွေျပာခြင့္မရဘူး။ ေနာက္တစ္ခါ ငါတုိ ့ေျပာခ်င္တာ ေျပာရေအာင္ ဒီလူၾကီးထြက္လာရင္ လက္အရင္ လွမ္းဆြဲထားလိုက္ရင္ ေကာင္းမလားတဲ့။ စိတ္ထင္ေတာ့ လာေျပာလိုက္၊ အထဲမွာ အစည္းအေ၀း၊ ဒါမွ မဟုတ္ ျမန္မာျပည္ကို ဖုန္းေခၚၿပီး အစီရင္ခံေနရတယ္ ထင္ပါတယ္။ အားလံုးသိၾကတဲ့အတိုင္း ကၽြန္မတို ့့တိုင္းျပည္က ဆက္သြယ္ေရးကလည္း အရမ္းေကာင္းဆိုေတာ့ လူၾကီးမင္းနဲ ့ပဲ ေတြ ့ေတြ ့ေနသလား မသိပါဘူး.. တစ္ခါနဲ ့ တစ္ခါ ၁ နာရီေလာက္ ၾကာေနတာ ျဖစ္မယ့္လို ့ အနားမွာ ရွိေနတဲ့ လူေတြနဲ ့ ေတာင္ ေနာက္ၿပီး ေျပာေနမိးတယ္။ တကယ္ဆို အဲ့ဒီတုန္းက ကၽြန္မနားမွာ ရပ္ေနတဲ့သူေတြကို ကၽြန္မ အရင္က မသိပါဘူး။ သူတို ့လည္း ကၽြန္မကို သိမယ္ မထင္။ ဒါေပမယ့္ ျမန္မာေတြ ျဖစ္တဲ့အျပင္ အားလံုးမွာ တူညီတဲ့ ခံစားခ်က္ တစ္ခုရွိေနေတာ့ စကားေျပာလို ့ရၿပီး၊ အားလံုးရဲ့ ေလသံေတြက တေလသံထဲ ထြက္လာၾကတာလို ့ ထင္ပါတယ္။
တကယ္ပါပဲ .. ေနာက္တစ္နာရီေလာက္အၾကာမွာ တစ္ခါျပန္ထြက္လာတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ အနီေရာင္ ၀တ္ထားတဲ့သူေတြ နဲ ့စကားေျပာခ်င္တယ္၊ ေခၚေပးပါတဲ့။ ေဘးကလူေတြလဲ အနီေရာင္ ထဲက တာ၀န္ရွိသူ တစ္ေယာက္ အျမန္လာပါ၊ ဒီမွာ သံရံုးက လူကစကားေျပာ ခ်င္တယ္ဆိုၿပီး ေအာ္ေပးၾကတာကို မေစာင့္ႏိုင္တဲ့ပံုနဲ ့ .. ကၽြန္မတို ့ ေနာက္၊ ေဘးဘက္က်က် အုတ္ခံုေပၚမွာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္(အေတာ္ငယ္ အံုးမယ္ပံုပဲ အလြန္ဆံုးရွိ ၁၉-၂၀ ေပါ့) ကို ျပၿပီး အဲ့ဒီတစ္ေယာက္နဲ ့စကားေျပာလို ့ရတယ္။ သူအနီေရာင္ ၀တ္ထားတယ္၊ ေခၚေပးတဲ့။ ဘယ္ျဖစ္မလဲ။ တကယ္ဆို တာ၀န္ရွိသူ၊ ေခါင္းေဆာင္ နဲ ့စကားေျပာမယ္ ဆိုတာမ်ိဳးျဖစ္ရမွာ။ ခုေတာ့ ႏို္င္လို ့ရတဲ့ သူမ်ိဳးနဲ ့မွ ေျပာမယ္ လုပ္ေနတာမ်ိဳးၾကီး။ ေနာက္ေတာ့ အနီေရာင္၀တ္ထားတ့ဲသူေတြ ထဲက တစ္ေယာက္ ေရွ ့ကို တုိး၀င္လာလို ့ကၽြန္မတုိ ့လည္း ေဘးနည္းနည္ ဖယ္ေပးလိုက္တယ္။ သူတို ့နဲ ့အတူ သတင္းစာတိုက္က ဓာတ္ပံုရိုက္ဖို ့တစ္ေယာက္ပါ ပါတယ္။ သံရံုးက လူက အနီေရာင္ အကၤ်ီေတြ ခၽြတ္ခိုင္းပါ၊ ဦးထုတ္ေတြ ခၽြတ္ပါ။ ျပန္ၾကပါ။ မျပန္ရင္ သံရံုးကို ဆက္ပိတ္ထားတယ္၊ ၉၉၉ ဖုန္းဆက္မယ္၊ ရဲေခၚမယ္။ သူတို ့ ရဲကို အေၾကာင္းၾကားၿပီး ရဲနဲ ့သေဘာတူညီမွု႔ ရၿပီးသား ဘာညာဆိုၿပီး ေျပာတယ္။ ဒီမ်ိဳးခ်စ္ျမန္မာအဖြဲ႔က တစ္ေယာက္ကလည္း ရဲေခၚခ်င္ ေခၚပါ၊ သူတို ့လည္း ရဲေတြနဲ ့ေဆြးေႏြးၿပီးသားပါ၊ အနီေရာင္ေတြ၀တ္တာ တရားဥပေဒကို ခ်ိဳးေဖာက္တာ မဟုတ္ဘူး။ အခၽြတ္ႏိုင္ဘူး.. ကိုယ့္ၾကိဳက္တဲ့ အကၤ်ီကိုယ္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ၀တ္ခြင့္ရွိတယ္...ဘာညာ ျပန္ေျပာတယ္။။ အေသးစိတ္ေတာ့ မမွတ္မိဘူး။ သူတို႔ေတြေတာ့ recording လုပ္တာေတြ ေတြ႔ရလို႔ အင္တာနက္ တစ္ေနရာမွာ အဲ့ဒီစကားေတြရွိမယ္ ထင္တယ္။ အေသးစိတ္သိခ်င္ရင္ လိုက္ရွာနားေထာင္ ၾကပါ။ အဲ့လို ေျပာေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဟုိဓာတ္ပံုဆရာမကလည္း တျဖတ္ျဖတ္နဲ ့ရိုက္ေနတာေပါ့။ သံရံုးလူၾကီးက ဓာတ္ပံုမွာ သူ ့မ်က္ႏွာၾကီး ပါမွာစိုးလို ့လား မသိဘူး လက္ၾကီးတကာကာနဲ ့။ ေဘးကၾကည့္ရင္း ရီခ်င္လာတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သံရံုးထဲက လူၾကီးက သူလိုခ်င္တဲ့ အေျဖတစ္ခု ရေအာင္ ေမးတယ္။ သူ ့မွာလည္း မ်ားမ်ား ေျပာခြင့္မရွိဘူး ထင္ပါတယ္။ ဒီဘက္က စကားေတြ ဆက္ေျပာေနေတာ့ သူမွာ နားမေထာင္ႏိုင္ေတာ့ပဲ တံခါးနားကေန အထဲကို ျပန္ေျပးသြားၿပီး သံရံုးအေကြ ့နားေရာက္မွ မင္းတို ့အနီေရာင္ေတြ ခၽြတ္မလား၊ ျပန္မလား၊ ရဲဲေခၚရမလား၊ ဒါပဲ သိခ်င္တယ္လို ့ လွည့္ေမးတယ္။ မ်ိဳးခ်စ္ျမန္မာကလူကလည္း ျပန္ေျပာတယ္။ မခၽြတ္ဘူး၊ မျပန္ဘူး ဆိုတာမ်ိဳးျပန္ေျပာလိုက္ေရာ.. ဒါဆို ရၿပီဆိုတာ မ်ိဳးျပန္ေျပာရင္း အထဲကို ေျပး၀င္သြားတယ္။ ေနာက္ေတာ့ မ်ိဳးခ်စ္ျမန္မာက ပုဂၢိဳလ္က ဘယ္သတင္းစာတိုက္ကမွန္း မသိတဲ့ (သူတို ့ေတာ့ သိမွာေပါ့၊ ကၽြန္မ မသိတာကို ေျပာတာပါ) သတင္းေထာက္အမ်ိဳးသမီးကို အခု လက္ရွိ အေျခအေနေတြကို ရွင္းျပေနတာ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ကၽြန္မတို႔လည္း ဆက္ေစာင့္ ေနလိုက္ၾကတယ္။ အခ်ိန္က ၂ နာရီေက်ာ္လို ့ ၃ နာရီ ထိုးခါနီးၿပီ။
ကိုယ္တိုင္ မျမင္ရေပမယ့္ အေနာက္မွာ လူစုၿပီး စီးတီးေဟာ က တဆင့္ ကားေတြနဲ႔ လာတဲ့ သူေတြ ေရာက္ေနၿပီ္ ဆိုတာ အသံေတြအရ သိလိုက္ရတယ္။ ဒီတစ္ေနရာတည္းမွာ မလုပ္မရွား ရပ္ေစာင့္ေနရတာလဲ ၃ နာရီ ေလာက္ရွိေနၿပီ ဆိုေတာ့ လူေတြလည္း ေညာင္းေနၾကၿပီ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ေနာက္ပိုင္းကေန အားလံုးထုိင္ၿပီး ေစာင့္ၾကမယ္ဆိုတဲ့ အသံေတြ ထြက္လာၿပီး လူေတြ ရပ္ေနရာက ထိုင္လိုက္ၾကတယ္။ ကၽြန္မလည္း အားလံုးနဲ ့ တူတူ ထိုင္လိုက္တယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မ ေဘးက လူတစ္ေယာက္ သံတံခါးကို ကိုင္ၿပီး မထိုင္ပဲေနတာကို ေတြ ့ရတယ္။ သူနားက သူ ့မိန္းမက ထိုင္ဖို ့ေျပာေနတာ ၾကားတယ္။ အားလံုးၾကားမွာ တစ္ေယာက္တည္း ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ၾကီး ရပ္လို႔၊ ေယာက္်ားၾကီးဆိုေတာ့ ကၽြန္မနားက ဗိုက္ၾကီးသည္ မမလို မထိုင္ႏိုင္လို ့ မထိုင္တာမ်ိဳး မဟုတ္ပဲ တမင္ မတ္တပ္ရပ္တာမ်ိဳး သာ ျဖစ္မယ္ ထင္ပါတယ္။ ဒီလို တစ္ခုခုဆို ျမန္မာေတြ အားလံုး စည္းလံုးမွဳ ့ရွိေၾကာင္း ျပရမယ့္ အခ်ိန္မွာ ဒီလို လူ ့ဂြစာေတြက ရွိေနပါလား သတိထားမိ လိုက္တယ္။ သာမန္ဆို ကၽြန္မလည္း ထိုင္ျဖစ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အခုအခ်ိန္မွာ လိုတယ္ထင္လို ့ အမ်ားနည္းတူ ထိုင္လိုက္တယ္။
ကၽြန္မတို ့ ထိုင္ၿပီး သိပ္မၾကာပါဘူး သံရံုးထဲက ေၾကာင္လွ်ာသီးနဲ ့ လူေတြ ျပန္ထြက္လာတယ္။ မ်ိဳးခ်စ္ျမန္မာ အုပ္စုကလည္း ေနာက္ဆုတ္မွာ မဟုတ္မွန္း၊ အဲ့ဒီလူေတြကို ဒီႏိုင္ငံဥပေဒအရ ဘာမွ လုပ္လို ့မရမွန္း၊ သူတို ့ အလုပ္မလုပ္ပဲ တံခါးပိတ္ၿပီး ေနရင္ သူတို႔အလြန္ဆိုတာ ပိုထင္ရွားသြားမယ္ဆိုတာ သိသြားလို ့ ထင္ပါတယ္ သံတခါးကို ဖြင့္ၿပီး လူေတြေခၚသြင္း မဲေပးခြင့္ျပန္ေပးတယ္။ သူတို႔ ထြက္လာသလို အေပၚက ေထာက္တိုင္နဲ ့ camera လည္း ျပန္ေပၚလာတယ္။ ခိုးရိုက္ဖို ့လူမအားေတာ့ဘူး ထင္ပါတယ္။ အစဥ္လိုက္ေခၚတာ မဟုတ္ပဲ ထုိးေပးတဲ့ passport ေတြကို ၾကည့္ၿပီး ေခၚေနတာမ်ိဳးပါ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္က ကၽြန္မ ေရွ ့မွာ ရပ္ေနတာ တစ္ေယာက္ပဲ ရွိေပမယ့္ ကၽြန္မ အေနာက္က ဗိုက္ၾကီသည္ မမ ႏွစ္ေယာက္ ေစာင့္ရတာ ၾကာလို႔ သူတို ့ကို အရင္ ေရွ႕တိုးၿပီး လုပ္ဖို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ တခ်ိဳ႕လူေတြမ်ား မတရားလိုက္တာ၊ ဒီေလာက္ေရွ႔က တန္းေနရတဲ့သူေတြကို အာမနာပါးမနာ၊ အတင္းၾကီးပဲ တိုးၿပီး သူတို႕ passport ေတြ ထိုးေပးၾကတယ္။ မလုပ္သင့္ဘူး။ သူတို႔ ေစာင့္ေနခဲ့ရ သလို၊ သူတို ့ေရွ ့က တျခားသူေတြဟာလည္း သူတို ့ထက္ေတာင္ ေစာေရာက္ၿပီး ေစာင့္ေနခဲ့ၾကတာပဲ။ ကိုယ့္နာမည္ေခၚလို ့ အရင္တိုး၀င္သြားတာ ကိစၥမရွိေပမယ့္၊ နာမည္ေခၚတာမ်ိဳး မဟုတ္ရင္ ေရွ ့ကလူေတြကို အရင္ ဦးစားေပး လုပ္ေစသင့္တယ္။ အတင္းတိုးတဲ့သူေတြက ေယာက္်ားၾကီးေတြ၊ နည္းတဲ့ လူေကာင္ၾကီးေတြ မဟုတ္ဖူး။ ကၽြန္မလို လူတစ္ေယာက္ သူတို ့ကို ယွဥ္တိုးဖို ့ ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူူးေလ။ အေနာက္က တုိးလိုက္ၾကတာ ကၽြန္မမွာ သံတံခါးနဲ ့ ကပ္ညပ္ၿပီး အသက္ထြက္လု မတတ္ပါပဲ။ တျဖည္းျဖည္းနဲ ့ ေဘးကိုလည္း ေရာက္သြားတယ္။ ခုနက ရပ္ေစာင့္ေနတုန္းက ကၽြန္မေဘးမွာ ရွိေနတဲ့သူေတြ မဲေပးၿပီးၾကလို ့ ထြက္သြားၾကၿပီ။ ဒီအတိုင္းဆို မျဖစ္ေခ်ဘူးလို ့ေတြမိတာနဲ ့ တိုးလာသူေတြကို ျပန္တိုးရင္း နည္းနည္းလည္း စဥ္းစားၾကပါအံုး ကၽြန္မ ကိုယ္ခႏၵာကို ဒီေလာက္တိုးရသလား ဘာညာ အသံထြက္ ထုတ္ေျပာေတာ့မွပဲ ကၽြန္မရဲ့ ေနာက္မွ ကပ္ေနတဲ့ လူ၀၀ၾကီးက ေနာက္ကလူေတြရဲ့ တြန္းအားကို သူ ့ ကိုယ္ခႏၶာၾကီးနဲ ့ အတင္းေတာင့္ခံေပးထားလို ့ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ကၽြန္မရဲ့ passport နဲ ့ အခြန္ေပးထားေၾကာင္းစာရြက္ကို သံရံုးထဲက လူလက္ထဲအေရာက္ လွမ္းေပးလိုက္ႏို္င္ပါေတာ့တယ္။
ေပးၿပီးသိပ္မၾကာဘူး ကၽြန္မ နာမည္ေခၚတာနဲ ့ လူေတြအၾကားတိုးၿပီး သံရံုးတံခါးေပါက္ေလးက တစ္ဆင့္ ျမန္မာသံရံုးထဲကို ေျခခ်ခြင့္ရလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ စိတ္ထဲ အေတာ္ေလး ေပ်ာ္သြားတယ္။ သံရံုးကို အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေရာက္ဖူးပါတယ္။ တစ္ခါမွ ဒီေလာက္ မေပ်ာ္ဖူးခဲ့ဘူး။ သံရံုး၀င္းထဲေရာက္မွပဲ အသက္ေကာင္းေကာင္း ရွဴလို ့ ရေတာ့တယ္။ သံရံုး၀န္ထမ္း ေၾကာင္လွ်ာသီးနဲ ့လူက ကၽြန္မ passport ကို ကၽြန္မဆီျပန္ေပးၿပီး စကားတခ်ိဳ ့ေျပာေပမယ့္ သူ႔ကို ကၽြန္မ ဘာမွ ျပန္မေျပာႏိုင္ဘူး။ ေမာလြန္းလို ့ ခဏ မတ္တပ္ရပ္၊ အသက္ရွဴ၀မွ ျပန္ေျပာလို ့ရတယ္။ အိပ္ေတြ၊ ဖုန္းေတြ အထဲမယူရဘူး ဆိုတာနဲ ့ သူတို ့ ထားခိုင္းတဲ့ေနရာမွာ အိတ္ထားၿပီး အထဲကို မဲေပးဖို႔ ၀င္သြားလိုက္တယ္။ တကယ္ဆို မဲေပးတာ သိပ္မၾကာပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ လူက အေမာမေျပေသးေတာ့ လက္ေတြက တုန္ေနၿပီး နာမည္ေတြ၊ မိဘအမည္၊ လိပ္စာျဖည့္တာမွ ခ်က္ခ်င္း မျဖည့္ႏိုင္ဘူး။ အထဲကလူေတြက ကၽြန္မကို ၾကည့္ၿပီး အေမာေျဖဖို႔ ေျပာပါတယ္။ အထဲမွာလည္း ၾကာၾကာ မေနခ်င္တာနဲ ့ သူတို႔ မ်က္ႏွာေတြလည္း ေမာ့မၾကည့္ႏိုင္ေတာ့ဘူး ျဖည့္ခိုင္းတာေတြ ျမန္ျမန္ ၾကိဳးစားၿပီးျဖည့္၊ ေပးတဲ့ စာရြက္ေလးယူ၊ လိုက္ကာ ကာထားတဲ့ အခန္းထဲ၀င္လို႔ ကိုယ္ေပးခ်င္တဲ့ မဲေလးျဖည့္ၿပီးသကာလ စာအိပ္ေလးထဲထည့္ပိတ္၊ အျပင္ျပန္ထြက္ၿပီး အေရွ ့မွာ ခ်ထားတဲ့ ပံုးနီနီေတြထဲကို ကိုယ့္ရဲ့ စာအိပ္ေလး ထည့္လိုက္တယ္။ အဲ့လို ထည့္ၿပီးေနာက္ လူက အေတာ္ေလး ေပါ့ပါးသြား သလို ခံစားရတယ္။ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာ၊ ကိုယ္လုပ္ႏိုင္တာ တစ္ခု လုပ္လိုက္ၿပီးၿပီ၊ ေနာက္ပိုင္းကဟာေတြ ေနာက္မွ ဆက္ေတြးမယ္ေလ။ မဲထည့္တာ ေလာေလာ ေမာေမာ နဲ ့ တခ်ိဳ ့ လူေတြလို ကိုယ္ျဖည့္လိုက္တဲ့ မဲေလးကို အမွတ္တရ ဓာတ္ပံုရိုက္ဖို ့ေတာင္ မစဥ္းစားမိဘူး။ ဒါနဲ ့ အမွန္လား၊ အမွားလား ကၽြန္မ ဘာျဖည့္ခဲ့လဲ မေမးနဲ ့။ လံုး၀ ေျပာမျပဘူး။ :D
သံရံုးထဲက မဲေပးၿပီးျပန္အထြက္ အျပင္ကလူအုပ္ၾကီးကို ေတြ႔ေတာ့ ဒီလူေတြအၾကား ျပန္တုိးရမွာပါလားဆိုၿပီး လန္႔သြားတယ္။ မတတ္ႏိုင္ဘူး ဒီထဲမွာ မထြက္ပဲ ေနဖို႔ဆိုတာကလည္း မျဖစ္၊ ဗိုက္ကလည္း အရမ္းဆာေနေတာ့ ရွိသမွ် လူေတြကို ပါးစပ္ကလည္းေျပာ၊ လူလည္းအတင္းတိုးၿပီး ျပန္ထြက္ရေတာ့တာပဲ။ အျပင္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ရဲရဲေတာက္ေနတဲ့ လူေတြကို ေတြ ့လိုက္ရတဲ့ တစ္ခဏ အေတာ္ အံ့ၾသသြားတယ္။ ဒီေလာက္ ေတာင္ အမ်ားၾကီး ေရာက္ေနၾကမယ္ ထင္မထားဘူး။ ကၽြန္မ သိတဲ့ မ်က္ႏွာတစ္ခ်ိဳ ့ကိုလည္းေတြ ့လိုက္ရတယ္။ ကို္ယ္လုပ္ႏိုင္မွ် လုပ္ေပးဖို ့လာၾကသူေတြရဲ့ စည္းလံုးမွဳ႕ကို ေတြ ့ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္။ ေနပူပူေနေရာင္ေအာင္မွာ အနီေရာင္ အကၤ်ီေတြ၀တ္ၿပီး မဲေပးဖို ့ စနစ္တက် တန္းစီေနၾကသူေတြ။ ေလးစားပါတယ္။ NO ဆိုတဲ့ အနီေရာင္ အကၤ်ီေတြ ၀တ္ထားတဲ့ သူေတြရဲ့ မဲက ဘာပဲျဖစ္မယ္ဆိုတာ သိသာေနေပမယ့္ အနီေရာင္အကၤ်ီေတြ ၀တ္ဆင္ မထားတဲ့ သူေတြရဲ့ မဲကေရာ ဘာျဖစ္မယ္ ထင္သလဲ။ ျပည္သူလူထုရဲ့ ဆႏၵကို ရယူဖို ့ တရားနည္းလမ္းက်က် မဲဆႏၵေပးေစတယ္ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေျပာေနေန ကန္ ့ကြက္မဲေတြကုိ ေထာက္ခံမဲျဖစ္ေအာင္ ေျပာင္းၿပီး လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္ႏိုင္တဲ့၊ လုပ္ဖို ့မ်ားတဲ့ ဒီလို သိကၡာမရွိေသာ စစ္အစိုးရ အေၾကာင္း သိေနၿပီးသား ျဖစ္တဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြဟာ ေထာက္ခံမဲေပးဖို ့အတြက္ေတာ့ အပင္ပန္းခံၿပီး သံရံုးကို လာၾကမယ္ မထင္မိဘူး။
ေနာက္ေတာ့ မနက္ေစာေစာထဲက မဲအရင္ေပးၿပီးၾကေပမယ့္ ကၽြန္မ မဲေပးအၿပီးကိုု တမင္ေစာင့္ေနၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ျပန္ရွာၿပီး၊ သူတို ့နဲ ့အတူ ဓာတ္ပံုေတြရိုက္၊ လူတန္းၾကီးကို အစအဆံုး ၂ ေခါက္ေလာက္ ျပန္ၾကည့္ရင္း ေတြ ့တ့ဲ အသိတခ်ိဳ ့နဲ ့ ခန ရပ္စကားေျပာၿပီးေနာက္ ကၽြန္မတို ့ ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။ ျမန္မာသံရံုးရွိရာ ေနရာက ထြက္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ညေန ၄ နာရီေလာက္ ္ရွိၿပီ။
ဗိုက္လည္း အရမ္းဆာေနတာေၾကာင့္ city hall မွာ ထမင္းသြားစားျဖစ္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က starhub မွာ ဖုန္း၀ယ္ဖို ့ သြားၾကည့္ခ်င္တယ္ ေျပာတာနဲ ့ ခနသြားၾကည့္ ျဖစ္ေသးတယ္။ အဲ့ဒီၾကားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က သံရံုးေရွ ့မွာ တန္းစီေနတဲ့ သူေတြထဲက သူ ့အသိတစ္ေယာက္ကို ဖုန္းဆက္ၿပီး အေျခအေနကို ေမးၾကည့္ျဖစ္တယ္။ အဲဒီလူ အေျပာအရ သိရတာကေတာ့ ျမန္မာသံရံုးက အလုပ္လုပ္တာ အရမ္းၾကာတဲ့ အတြက္၊ လူနည္းနည္းေလးပဲ မဲေပးခြင့္ရလို ့ အခု အခ်ိန္မွာ တန္းစီမေနၾကေတာ့ပဲ အင္အားျပတဲ့ အေနနဲ ့ သံံရံုးေရွ ့ကို လူေတြ အားလံုး စုၿပီး ေရာက္ေနၾကၿပီလို ့ ေနာက္ဆံုး သိလိုက္ရပါတယ္။
Starhub မွာ ေမးစရာရွိတာေတြ သြားေမးၿပီးလို ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ရုပ္ရွင္သြားၾကည့္ၾကမယ္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မ သူတို ့ေနာက္ကို မလိုက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ သြားၾကည့္မယ့္ ရုပ္ရွင္ကလည္း သရဲကားတဲ့။ ေခ်ာက္ျခားဖို ့ေကာင္းတဲ့ ရုပ္ရွင္ေတြဆို ၾကည့္ေလ့လည္း မရွိ၊ တစ္ေနကုန္ ေနပူပူထဲမွာ လူေတြအၾကား တိုးေ၀ွ ့လာရတဲ့ အရွိန္ေတြေၾကာင့့္ ေခါင္းလည္း ကိုက္လာၿပီျဖစ္တာေၾကာင့့္ ကၽြန္မ အိမ္ပဲ ျပန္လာခဲ့လိုက္တယ္။ ျပန္သင့္၊ နားသင့္ၿပီေလ။ အိမ္ကို ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ည ၇ နာရီေက်ာ္ေနၿပီ။ ဒါ ကၽြန္မ ရဲ့ သံရံုးမွာ မဲသြားေပးခဲ့တဲ့ ေန ့ရဲ့ တစ္ေနတာ အေတြ ့ အၾကံဳ အကုန္နီးပါး ပါပဲ။
ပထမဆံုး မဲေပးခြင့္ရတဲ့ အေတြ ့အၾကံဳမို ့ မွတ္ထားလိုက္ ပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ထမင္းစားၿပီး ေသာက္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ စေတာ္ဘယ္ရီ ေဖ်ာ္ရည္နဲ ့ မ်ိဳးခ်စ္ျမန္မာ အဖြဲ ့က ေ၀တဲ့ ဦးထုတ္ႏွစ္လံုးကို ၾကည့္ရင္း ဓာတ္ပံုရိုက္ခ်င္စိတ္ ေပၚလာတာနဲ ့ ့ ရိုက္ျဖစ္လိုက္တဲ့ ဓာတ္ပံုပါ။ အဲ့ဒီေန ့မွာ ေနာက္သတိထားမိတာ တစ္ခုက ေအာ့ခ်က္လမ္းမ တေလွ်ာက္မွာ ရွိတဲ့ ပိေတာက္ပင္ေတြမွာ ပိေတာက္ပန္းေတြ ေ၀ေနေအာင္ ပြင့္ေနတယ္။
သံရံုးေရွ ့ တန္းစီေနတုန္း ေန ့လယ္ ၁၂ ေလာက္မွာ အေနာက္က လူေတြေျပးလႊြားသြားတဲ့ အသံေတြၾကားလို ့ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ NO တံဆိပ္ပါတဲ့ အကၤ်ီအနီေတြ ေ၀တာလို ့ သိလိုက္ ရတယ္။ အကၤ်ီရသြားယူသူ တခ်ိဳ ့ လည္း ခ်က္ခ်င္းပဲ အဲ့ဒီအကၤ်ီေတြကို အေပၚကထပ္ ၀တ္လိုက္တာ ေတြ ့လိုက္ရတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ လူေတြ အၾကားေရာက္ေနတာ နဲ ့ သြားမယူျဖစ္ဘူး။ သိပ္မၾကာပါဘူး... သံရံုးအတြင္းက ခပ္ပိန္ပိန္ လူၾကီးတစ္ေယာက္ ထြက္လာၿပီး ထိုင္ခံုတစ္လံုးယူ သံတံခါးနားခ်၊ ထိုင္ခံုေပၚ တက္လိုက္ၿပီး အနီေရာင္၀တ္ထားတဲ့ သူေတြ ရွိေနရင္ သံရံုးက ဆက္ၿပီး အလုပ္မလုပ္ပါဘူး ျပန္ၾကပါလို ့ ေျပာတယ္။ ေျပာၿပီးတာနဲ ့ ခ်က္ခ်င္း ျပန္၀င္သြားေရာ.. သူျပန္၀င္သြားတာနဲ ့ တျပိဳက္နက္ သံတံခါးနားမွာ passport စစ္ၿပီး ၀င္ခြင့္ေပးေနသူ ေၾကာင္လွ်ာသီးနဲ ့ သံရံုး ၀န္ထမ္းေတြလည္း သံတံခါးကုိ ေသာ့ခတ္ၿပီး အထဲ ျပန္၀င္သြားၾကတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မ အေရွ ့မွာ သံတံခါးၿပီးရင္ လူတစ္ေယာက္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ အခ်ိန္က ေန ့လယ္ ၁၂ နာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္ ရွိမယ္ ထင္ပါတယ္။
တံခါးနားေရာက္ၿပီးမွေတာ့ လွည့္မျပန္ႏိုင္ဘူးလို ့ ကိုယ့္ကို္ကိုယ္ အားေပးလိုက္ၿပီး ဖြင့္တဲ့အထိ ေစာင့္ဖို ့ ဆံုးျဖတ္ၿပီး တျခားသူေတြနဲ ့အတူ ရပ္ေနလိုက္တယ္။ အဲ့ဒီတုန္းက ကၽြန္မနားက ရပ္ေနတဲ့သူေတြထဲမွာ ႏွစ္ေယာက္ပဲ ဆက္မေစာင့္ပဲ ထြက္သြားတာ ေတြ ့ရတယ္။ က်န္တဲ့သူေတြက မဲေမးခြင့္ ရတဲ့ အထိ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေစာင့္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ရာသီဥတုက ပူလိုက္တာလဲ မေျပာပါနဲ ့ေတာ့။ သံရံုးတံခါးမွာ ကပ္ထားတဲ့ စာရြက္ေတြေၾကာင့္ ေလကလဲ မရ။ လူက မူးေနာက္ေနာက္ ျဖစ္လာတယ္။ ေေနာက္ပိုင္းမွာ ကၽြန္မေရွ ့ မွာရွိေနတဲ့ သူက သံရံုးတံခါးမွာ ကပ္ထားတဲ့ စာရြက္ကို ေခါက္တင္လိုက္မွ ေလနည္းနည္းရလို ့ ေနသာေတာ့တယ္။ ကၽြန္မတို ့ အျပင္ဘက္ ေနပူထဲမွာ ရပ္ေစာင့္ေနတုန္း သံရံုးထဲမွာ သံရံုး၀န္ထမ္းေတြ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ေဆးလိပ္ေလး ေသာက္လိုက္ၾက၊ ထိုင္ခံုေလးေတြမွာ ထိုင္လိုက္ၾက၊ စကားေတြ ေျပာလိုက္၊ ကၽြန္မတို ့ကိုၾကည့္ၿပီး ရယ္လိုက္ လုပ္ေနတာကို ေတြ ့ေနရတယ္။
အဲလို ရပ္ေနရင္း မွတ္မွတ္ရရ ရယ္စရာတစ္ခု ၾကံဳလိုက္ရေသးတယ္။ ကၽြန္မတို ့ အေရွ ့ သံရံုးတံခါးမွာ သံရံုး ပတ္၀န္းက်င္မွာ ဓာတ္ပံုေတြ၊ ဗီဒီယုိေတြ မရိုက္ဖို ့ ေရးၿပီး ကပ္ထားတဲ့ စာရြက္တစ္ခုရွိတယ္။ ကၽြန္မ အရင္ တန္းစီေနထဲက သံရံုးရဲ့ ျပတင္းေပါက္တစ္ခုမွာ camera တစ္ခု ကို ေထာက္တိုင္နဲ ့ခ်ၿပီး သံရံုး၀င္ေပါက္ကို ခ်ိန္ၿပီး video ရိုက္ေနတာ ေတြ ့ပါတယ္။ ဒီ camera ကိုေတာ့ သံရံုး ျပတင္းေပါက္ကို ေမာ့ၾကည့္မိသူတိုင္း ေတြ ့ မွာပါ။ အခုလို သံရံုးက အလုပ္လုပ္တာ ရပ္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ အဲ့ဒီ camera ကို ျပန္ဖယ္သြားတာကို သတိထားလိုက္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ camera ေလးတစ္ခုနဲ ့ ဆက္ရိုက္ေနတယ္။ အခုတစ္ခါက ေပၚတင္ရိုက္တာ မဟုတ္ဘူး၊ ခုိးေၾကာင္ခိုး၀ွက္နဲ ့ ရိုက္တာ။ ေနာက္က လူကို မျမင္ရဘူး။ ျပဴတင္းေပါက္အကြယ္မွာ လူက ထိုင္ေနၿပီး camera ေလးပဲ အေပၚထုတ္ၿပီး ရိုက္ေနတာ။ ကၽြန္မ ေဘးမွ ရပ္ေနတဲ့ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္က ဟာ... ဟိုမွာ ရိုက္ေနၿပီ ရိုက္ေနၿပီ.. ဒါမ်ိဳးမရဘူး.. ငါတို ့လည္း ျပန္ရိုက္မယ္ဆိုၿပီး သူ ့ရဲ့ ဖုန္းကို ထုတ္ၿပီး ဓာတ္ပံုျပန္ရိုက္တယ္။ အဲ့လို ရိုက္လိုက္တာနဲ ့ ခုနက ျမင္ေနရတဲ့ camera ေလးေပ်ာက္သြားတယ္။ ခနေနေတာ့ ျပန္ေပၚလာျပန္ေရာ.. ဟာ.. ဟုိမွာ ေပၚလာျပန္ၿပီ.. ရိုက္ဟ ရုိက္ဟဆိုၿပီး ရပ္ေနတဲ့သူေတြ ထဲက လူတခ်ိဳ ့ phone ေတြ ထုတ္ခ်ိန္လိုက္ၾကတာနဲ ့ တၿပိဳက္နက္ အဲ့ဒီ camera ေလး ေပ်ာက္သြားျပန္ေရာ.. အဲဒီလို ျဖစ္တာ ခန ခနပဲ.. သူက ေပၚလလိုက္ ကိုယ္ေတြက ၀ိုင္းခ်ိန္လိုက္နဲ ့… ရယ္လိုက္ရတာ မေျပာပါနဲ ့ေတာ့.. ဒါနဲ ့ အဲဒီ သံရံုးထဲက camera ကိုင္ၿပီး ရိုက္သူရဲ့ လက္မွာ ၀တ္ထားတဲ့ လက္စြပ္ၾကီးက အၾကီးၾကီးပဲဆိုတာကို ကၽြန္မ ျမင္လိုက္၊ သတိထားမိလိုက္ပါတယ္။ :P
ကၽြန္မတို ့ တန္းစီေနတုန္း အေနာက္က အနီေရာင္၀တ္ထားတဲ့ မ်ိဳးခ်စ္ျမန္မာအဖြဲ ့မွ သူေတြ ေရဘူးေတြ နဲ ့ သၾကားလံုးေတြကို လက္ဆင့္ကမ္း ေ၀ေပးလို ့ စားလိုက္ရပါေသးတယ္။ ေက်းဇူး အထူးတင္ပါတယ္။ ရာသီဥတုကပူ၊ မနက္ထဲက ဘာမွလည္း မစားရေသးလို ့ လူက လဲမက်ေအာင္ မနဲ ထိန္းထားရတဲ့ အခ်ိန္မွာ အဲ့ဒီေရဘူးနဲ ့ သၾကားလံုးေတြေၾကာင့္သာ ဆက္ၿပီး တန္းစီေနႏိုင္ခ့ဲတာပါ။
တံခါးပိတ္သြားၿပီးေနာက္ တစ္နာရီေလာက္အၾကာ ေန ့လယ္ ၁နာရီ ေက်ာ္မွ ခုနက ပိန္ပိန္ေညွာင္ေညွာင္နဲ ့ လူၾကီးပဲ ျပန္ထြက္လာၿပီး ကၽြန္မတို ့ကို ေျပာပါတယ္။ ဒီက လူေတြကိုေတာ့ အားနာပါတယ္။ ေနာက္က အနီေရာင္ ၀တ္ထားတဲ့သူေတြ ရွိေနသမွ် သူတို ့က အလုပ္လုပ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အေနာက္က လူေတြကို ျပန္ခိုင္းလိုက္ပါတဲ့။ ကၽြန္မတို ့နားက ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က စျပန္ေျပာတယ္။ အခု ဒီနားမွာ ရွိေနသူေတြမွာ အနီေရာင္၀တ္ထားတာ တစ္ေယာက္မွ မပါဘူး။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို ့ကို vote လုပ္ခြင့္ေပးပါ။ အနီေရာင္ ၀တ္ထားသူေတြကို ျပန္ခိုင္းဖို ့ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့အတြက္ သံရံုးထဲ ၀င္တဲ့အခါမွာ အနီေရာင္ အကၤ်ီေတြ ခၽြတ္ခိုင္းခ်င္ ခၽြတ္ခိုင္း၊ တျခားသူေတြကိုေတာ့ vote လုပ္ခြင့္ေပးသင့္တယ္ ဆိုၿပီး အားလံုးက ၀ိုင္းေျပာလိုက္ၾကတဲ့ အခါ အဲ့ဒီလူၾကီး ခ်က္ခ်င္းပဲ အထဲ ျပန္၀င္သြားပါတယ္။ ထြက္မလာေတာ့ဘူး။
အဲဒီလူၾကီးခင္ဗ်ာ စကားသာ လာေျပာတာ၊ သံရံုးတံခါးနားေတာ့ မကပ္ရဲဖူး။ ေနာက္က က်ားလိုက္တဲ့ အတိုင္း သူေျပာခ်င္တာေတြ ျမန္ျမန္ေျပာၿပီး ျပန္ျပန္၀င္သြားရရွာတယ္။ ေဘးမွာ အတူရပ္ေနတဲ့သူ တစ္ေယာက္ကေတာင္ ေနာက္ေနတယ္။အဲဒီလူၾကီး သူေျပာခ်င္တာ ေျပာၿပီး ျပန္ျပန္၀င္သြားတာ၊ ကိုယ္ေတြမွာ ဘာမွေျပာခြင့္မရဘူး။ ေနာက္တစ္ခါ ငါတုိ ့ေျပာခ်င္တာ ေျပာရေအာင္ ဒီလူၾကီးထြက္လာရင္ လက္အရင္ လွမ္းဆြဲထားလိုက္ရင္ ေကာင္းမလားတဲ့။ စိတ္ထင္ေတာ့ လာေျပာလိုက္၊ အထဲမွာ အစည္းအေ၀း၊ ဒါမွ မဟုတ္ ျမန္မာျပည္ကို ဖုန္းေခၚၿပီး အစီရင္ခံေနရတယ္ ထင္ပါတယ္။ အားလံုးသိၾကတဲ့အတိုင္း ကၽြန္မတို ့့တိုင္းျပည္က ဆက္သြယ္ေရးကလည္း အရမ္းေကာင္းဆိုေတာ့ လူၾကီးမင္းနဲ ့ပဲ ေတြ ့ေတြ ့ေနသလား မသိပါဘူး.. တစ္ခါနဲ ့ တစ္ခါ ၁ နာရီေလာက္ ၾကာေနတာ ျဖစ္မယ့္လို ့ အနားမွာ ရွိေနတဲ့ လူေတြနဲ ့ ေတာင္ ေနာက္ၿပီး ေျပာေနမိးတယ္။ တကယ္ဆို အဲ့ဒီတုန္းက ကၽြန္မနားမွာ ရပ္ေနတဲ့သူေတြကို ကၽြန္မ အရင္က မသိပါဘူး။ သူတို ့လည္း ကၽြန္မကို သိမယ္ မထင္။ ဒါေပမယ့္ ျမန္မာေတြ ျဖစ္တဲ့အျပင္ အားလံုးမွာ တူညီတဲ့ ခံစားခ်က္ တစ္ခုရွိေနေတာ့ စကားေျပာလို ့ရၿပီး၊ အားလံုးရဲ့ ေလသံေတြက တေလသံထဲ ထြက္လာၾကတာလို ့ ထင္ပါတယ္။
တကယ္ပါပဲ .. ေနာက္တစ္နာရီေလာက္အၾကာမွာ တစ္ခါျပန္ထြက္လာတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ အနီေရာင္ ၀တ္ထားတဲ့သူေတြ နဲ ့စကားေျပာခ်င္တယ္၊ ေခၚေပးပါတဲ့။ ေဘးကလူေတြလဲ အနီေရာင္ ထဲက တာ၀န္ရွိသူ တစ္ေယာက္ အျမန္လာပါ၊ ဒီမွာ သံရံုးက လူကစကားေျပာ ခ်င္တယ္ဆိုၿပီး ေအာ္ေပးၾကတာကို မေစာင့္ႏိုင္တဲ့ပံုနဲ ့ .. ကၽြန္မတို ့ ေနာက္၊ ေဘးဘက္က်က် အုတ္ခံုေပၚမွာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္(အေတာ္ငယ္ အံုးမယ္ပံုပဲ အလြန္ဆံုးရွိ ၁၉-၂၀ ေပါ့) ကို ျပၿပီး အဲ့ဒီတစ္ေယာက္နဲ ့စကားေျပာလို ့ရတယ္။ သူအနီေရာင္ ၀တ္ထားတယ္၊ ေခၚေပးတဲ့။ ဘယ္ျဖစ္မလဲ။ တကယ္ဆို တာ၀န္ရွိသူ၊ ေခါင္းေဆာင္ နဲ ့စကားေျပာမယ္ ဆိုတာမ်ိဳးျဖစ္ရမွာ။ ခုေတာ့ ႏို္င္လို ့ရတဲ့ သူမ်ိဳးနဲ ့မွ ေျပာမယ္ လုပ္ေနတာမ်ိဳးၾကီး။ ေနာက္ေတာ့ အနီေရာင္၀တ္ထားတ့ဲသူေတြ ထဲက တစ္ေယာက္ ေရွ ့ကို တုိး၀င္လာလို ့ကၽြန္မတုိ ့လည္း ေဘးနည္းနည္ ဖယ္ေပးလိုက္တယ္။ သူတို ့နဲ ့အတူ သတင္းစာတိုက္က ဓာတ္ပံုရိုက္ဖို ့တစ္ေယာက္ပါ ပါတယ္။ သံရံုးက လူက အနီေရာင္ အကၤ်ီေတြ ခၽြတ္ခိုင္းပါ၊ ဦးထုတ္ေတြ ခၽြတ္ပါ။ ျပန္ၾကပါ။ မျပန္ရင္ သံရံုးကို ဆက္ပိတ္ထားတယ္၊ ၉၉၉ ဖုန္းဆက္မယ္၊ ရဲေခၚမယ္။ သူတို ့ ရဲကို အေၾကာင္းၾကားၿပီး ရဲနဲ ့သေဘာတူညီမွု႔ ရၿပီးသား ဘာညာဆိုၿပီး ေျပာတယ္။ ဒီမ်ိဳးခ်စ္ျမန္မာအဖြဲ႔က တစ္ေယာက္ကလည္း ရဲေခၚခ်င္ ေခၚပါ၊ သူတို ့လည္း ရဲေတြနဲ ့ေဆြးေႏြးၿပီးသားပါ၊ အနီေရာင္ေတြ၀တ္တာ တရားဥပေဒကို ခ်ိဳးေဖာက္တာ မဟုတ္ဘူး။ အခၽြတ္ႏိုင္ဘူး.. ကိုယ့္ၾကိဳက္တဲ့ အကၤ်ီကိုယ္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ၀တ္ခြင့္ရွိတယ္...ဘာညာ ျပန္ေျပာတယ္။။ အေသးစိတ္ေတာ့ မမွတ္မိဘူး။ သူတို႔ေတြေတာ့ recording လုပ္တာေတြ ေတြ႔ရလို႔ အင္တာနက္ တစ္ေနရာမွာ အဲ့ဒီစကားေတြရွိမယ္ ထင္တယ္။ အေသးစိတ္သိခ်င္ရင္ လိုက္ရွာနားေထာင္ ၾကပါ။ အဲ့လို ေျပာေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဟုိဓာတ္ပံုဆရာမကလည္း တျဖတ္ျဖတ္နဲ ့ရိုက္ေနတာေပါ့။ သံရံုးလူၾကီးက ဓာတ္ပံုမွာ သူ ့မ်က္ႏွာၾကီး ပါမွာစိုးလို ့လား မသိဘူး လက္ၾကီးတကာကာနဲ ့။ ေဘးကၾကည့္ရင္း ရီခ်င္လာတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သံရံုးထဲက လူၾကီးက သူလိုခ်င္တဲ့ အေျဖတစ္ခု ရေအာင္ ေမးတယ္။ သူ ့မွာလည္း မ်ားမ်ား ေျပာခြင့္မရွိဘူး ထင္ပါတယ္။ ဒီဘက္က စကားေတြ ဆက္ေျပာေနေတာ့ သူမွာ နားမေထာင္ႏိုင္ေတာ့ပဲ တံခါးနားကေန အထဲကို ျပန္ေျပးသြားၿပီး သံရံုးအေကြ ့နားေရာက္မွ မင္းတို ့အနီေရာင္ေတြ ခၽြတ္မလား၊ ျပန္မလား၊ ရဲဲေခၚရမလား၊ ဒါပဲ သိခ်င္တယ္လို ့ လွည့္ေမးတယ္။ မ်ိဳးခ်စ္ျမန္မာကလူကလည္း ျပန္ေျပာတယ္။ မခၽြတ္ဘူး၊ မျပန္ဘူး ဆိုတာမ်ိဳးျပန္ေျပာလိုက္ေရာ.. ဒါဆို ရၿပီဆိုတာ မ်ိဳးျပန္ေျပာရင္း အထဲကို ေျပး၀င္သြားတယ္။ ေနာက္ေတာ့ မ်ိဳးခ်စ္ျမန္မာက ပုဂၢိဳလ္က ဘယ္သတင္းစာတိုက္ကမွန္း မသိတဲ့ (သူတို ့ေတာ့ သိမွာေပါ့၊ ကၽြန္မ မသိတာကို ေျပာတာပါ) သတင္းေထာက္အမ်ိဳးသမီးကို အခု လက္ရွိ အေျခအေနေတြကို ရွင္းျပေနတာ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ကၽြန္မတို႔လည္း ဆက္ေစာင့္ ေနလိုက္ၾကတယ္။ အခ်ိန္က ၂ နာရီေက်ာ္လို ့ ၃ နာရီ ထိုးခါနီးၿပီ။
ကိုယ္တိုင္ မျမင္ရေပမယ့္ အေနာက္မွာ လူစုၿပီး စီးတီးေဟာ က တဆင့္ ကားေတြနဲ႔ လာတဲ့ သူေတြ ေရာက္ေနၿပီ္ ဆိုတာ အသံေတြအရ သိလိုက္ရတယ္။ ဒီတစ္ေနရာတည္းမွာ မလုပ္မရွား ရပ္ေစာင့္ေနရတာလဲ ၃ နာရီ ေလာက္ရွိေနၿပီ ဆိုေတာ့ လူေတြလည္း ေညာင္းေနၾကၿပီ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ေနာက္ပိုင္းကေန အားလံုးထုိင္ၿပီး ေစာင့္ၾကမယ္ဆိုတဲ့ အသံေတြ ထြက္လာၿပီး လူေတြ ရပ္ေနရာက ထိုင္လိုက္ၾကတယ္။ ကၽြန္မလည္း အားလံုးနဲ ့ တူတူ ထိုင္လိုက္တယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မ ေဘးက လူတစ္ေယာက္ သံတံခါးကို ကိုင္ၿပီး မထိုင္ပဲေနတာကို ေတြ ့ရတယ္။ သူနားက သူ ့မိန္းမက ထိုင္ဖို ့ေျပာေနတာ ၾကားတယ္။ အားလံုးၾကားမွာ တစ္ေယာက္တည္း ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ၾကီး ရပ္လို႔၊ ေယာက္်ားၾကီးဆိုေတာ့ ကၽြန္မနားက ဗိုက္ၾကီးသည္ မမလို မထိုင္ႏိုင္လို ့ မထိုင္တာမ်ိဳး မဟုတ္ပဲ တမင္ မတ္တပ္ရပ္တာမ်ိဳး သာ ျဖစ္မယ္ ထင္ပါတယ္။ ဒီလို တစ္ခုခုဆို ျမန္မာေတြ အားလံုး စည္းလံုးမွဳ ့ရွိေၾကာင္း ျပရမယ့္ အခ်ိန္မွာ ဒီလို လူ ့ဂြစာေတြက ရွိေနပါလား သတိထားမိ လိုက္တယ္။ သာမန္ဆို ကၽြန္မလည္း ထိုင္ျဖစ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အခုအခ်ိန္မွာ လိုတယ္ထင္လို ့ အမ်ားနည္းတူ ထိုင္လိုက္တယ္။
ကၽြန္မတို ့ ထိုင္ၿပီး သိပ္မၾကာပါဘူး သံရံုးထဲက ေၾကာင္လွ်ာသီးနဲ ့ လူေတြ ျပန္ထြက္လာတယ္။ မ်ိဳးခ်စ္ျမန္မာ အုပ္စုကလည္း ေနာက္ဆုတ္မွာ မဟုတ္မွန္း၊ အဲ့ဒီလူေတြကို ဒီႏိုင္ငံဥပေဒအရ ဘာမွ လုပ္လို ့မရမွန္း၊ သူတို ့ အလုပ္မလုပ္ပဲ တံခါးပိတ္ၿပီး ေနရင္ သူတို႔အလြန္ဆိုတာ ပိုထင္ရွားသြားမယ္ဆိုတာ သိသြားလို ့ ထင္ပါတယ္ သံတခါးကို ဖြင့္ၿပီး လူေတြေခၚသြင္း မဲေပးခြင့္ျပန္ေပးတယ္။ သူတို႔ ထြက္လာသလို အေပၚက ေထာက္တိုင္နဲ ့ camera လည္း ျပန္ေပၚလာတယ္။ ခိုးရိုက္ဖို ့လူမအားေတာ့ဘူး ထင္ပါတယ္။ အစဥ္လိုက္ေခၚတာ မဟုတ္ပဲ ထုိးေပးတဲ့ passport ေတြကို ၾကည့္ၿပီး ေခၚေနတာမ်ိဳးပါ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္က ကၽြန္မ ေရွ ့မွာ ရပ္ေနတာ တစ္ေယာက္ပဲ ရွိေပမယ့္ ကၽြန္မ အေနာက္က ဗိုက္ၾကီသည္ မမ ႏွစ္ေယာက္ ေစာင့္ရတာ ၾကာလို႔ သူတို ့ကို အရင္ ေရွ႕တိုးၿပီး လုပ္ဖို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ တခ်ိဳ႕လူေတြမ်ား မတရားလိုက္တာ၊ ဒီေလာက္ေရွ႔က တန္းေနရတဲ့သူေတြကို အာမနာပါးမနာ၊ အတင္းၾကီးပဲ တိုးၿပီး သူတို႕ passport ေတြ ထိုးေပးၾကတယ္။ မလုပ္သင့္ဘူး။ သူတို႔ ေစာင့္ေနခဲ့ရ သလို၊ သူတို ့ေရွ ့က တျခားသူေတြဟာလည္း သူတို ့ထက္ေတာင္ ေစာေရာက္ၿပီး ေစာင့္ေနခဲ့ၾကတာပဲ။ ကိုယ့္နာမည္ေခၚလို ့ အရင္တိုး၀င္သြားတာ ကိစၥမရွိေပမယ့္၊ နာမည္ေခၚတာမ်ိဳး မဟုတ္ရင္ ေရွ ့ကလူေတြကို အရင္ ဦးစားေပး လုပ္ေစသင့္တယ္။ အတင္းတိုးတဲ့သူေတြက ေယာက္်ားၾကီးေတြ၊ နည္းတဲ့ လူေကာင္ၾကီးေတြ မဟုတ္ဖူး။ ကၽြန္မလို လူတစ္ေယာက္ သူတို ့ကို ယွဥ္တိုးဖို ့ ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူူးေလ။ အေနာက္က တုိးလိုက္ၾကတာ ကၽြန္မမွာ သံတံခါးနဲ ့ ကပ္ညပ္ၿပီး အသက္ထြက္လု မတတ္ပါပဲ။ တျဖည္းျဖည္းနဲ ့ ေဘးကိုလည္း ေရာက္သြားတယ္။ ခုနက ရပ္ေစာင့္ေနတုန္းက ကၽြန္မေဘးမွာ ရွိေနတဲ့သူေတြ မဲေပးၿပီးၾကလို ့ ထြက္သြားၾကၿပီ။ ဒီအတိုင္းဆို မျဖစ္ေခ်ဘူးလို ့ေတြမိတာနဲ ့ တိုးလာသူေတြကို ျပန္တိုးရင္း နည္းနည္းလည္း စဥ္းစားၾကပါအံုး ကၽြန္မ ကိုယ္ခႏၵာကို ဒီေလာက္တိုးရသလား ဘာညာ အသံထြက္ ထုတ္ေျပာေတာ့မွပဲ ကၽြန္မရဲ့ ေနာက္မွ ကပ္ေနတဲ့ လူ၀၀ၾကီးက ေနာက္ကလူေတြရဲ့ တြန္းအားကို သူ ့ ကိုယ္ခႏၶာၾကီးနဲ ့ အတင္းေတာင့္ခံေပးထားလို ့ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ကၽြန္မရဲ့ passport နဲ ့ အခြန္ေပးထားေၾကာင္းစာရြက္ကို သံရံုးထဲက လူလက္ထဲအေရာက္ လွမ္းေပးလိုက္ႏို္င္ပါေတာ့တယ္။
ေပးၿပီးသိပ္မၾကာဘူး ကၽြန္မ နာမည္ေခၚတာနဲ ့ လူေတြအၾကားတိုးၿပီး သံရံုးတံခါးေပါက္ေလးက တစ္ဆင့္ ျမန္မာသံရံုးထဲကို ေျခခ်ခြင့္ရလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ စိတ္ထဲ အေတာ္ေလး ေပ်ာ္သြားတယ္။ သံရံုးကို အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေရာက္ဖူးပါတယ္။ တစ္ခါမွ ဒီေလာက္ မေပ်ာ္ဖူးခဲ့ဘူး။ သံရံုး၀င္းထဲေရာက္မွပဲ အသက္ေကာင္းေကာင္း ရွဴလို ့ ရေတာ့တယ္။ သံရံုး၀န္ထမ္း ေၾကာင္လွ်ာသီးနဲ ့လူက ကၽြန္မ passport ကို ကၽြန္မဆီျပန္ေပးၿပီး စကားတခ်ိဳ ့ေျပာေပမယ့္ သူ႔ကို ကၽြန္မ ဘာမွ ျပန္မေျပာႏိုင္ဘူး။ ေမာလြန္းလို ့ ခဏ မတ္တပ္ရပ္၊ အသက္ရွဴ၀မွ ျပန္ေျပာလို ့ရတယ္။ အိပ္ေတြ၊ ဖုန္းေတြ အထဲမယူရဘူး ဆိုတာနဲ ့ သူတို ့ ထားခိုင္းတဲ့ေနရာမွာ အိတ္ထားၿပီး အထဲကို မဲေပးဖို႔ ၀င္သြားလိုက္တယ္။ တကယ္ဆို မဲေပးတာ သိပ္မၾကာပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ လူက အေမာမေျပေသးေတာ့ လက္ေတြက တုန္ေနၿပီး နာမည္ေတြ၊ မိဘအမည္၊ လိပ္စာျဖည့္တာမွ ခ်က္ခ်င္း မျဖည့္ႏိုင္ဘူး။ အထဲကလူေတြက ကၽြန္မကို ၾကည့္ၿပီး အေမာေျဖဖို႔ ေျပာပါတယ္။ အထဲမွာလည္း ၾကာၾကာ မေနခ်င္တာနဲ ့ သူတို႔ မ်က္ႏွာေတြလည္း ေမာ့မၾကည့္ႏိုင္ေတာ့ဘူး ျဖည့္ခိုင္းတာေတြ ျမန္ျမန္ ၾကိဳးစားၿပီးျဖည့္၊ ေပးတဲ့ စာရြက္ေလးယူ၊ လိုက္ကာ ကာထားတဲ့ အခန္းထဲ၀င္လို႔ ကိုယ္ေပးခ်င္တဲ့ မဲေလးျဖည့္ၿပီးသကာလ စာအိပ္ေလးထဲထည့္ပိတ္၊ အျပင္ျပန္ထြက္ၿပီး အေရွ ့မွာ ခ်ထားတဲ့ ပံုးနီနီေတြထဲကို ကိုယ့္ရဲ့ စာအိပ္ေလး ထည့္လိုက္တယ္။ အဲ့လို ထည့္ၿပီးေနာက္ လူက အေတာ္ေလး ေပါ့ပါးသြား သလို ခံစားရတယ္။ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာ၊ ကိုယ္လုပ္ႏိုင္တာ တစ္ခု လုပ္လိုက္ၿပီးၿပီ၊ ေနာက္ပိုင္းကဟာေတြ ေနာက္မွ ဆက္ေတြးမယ္ေလ။ မဲထည့္တာ ေလာေလာ ေမာေမာ နဲ ့ တခ်ိဳ ့ လူေတြလို ကိုယ္ျဖည့္လိုက္တဲ့ မဲေလးကို အမွတ္တရ ဓာတ္ပံုရိုက္ဖို ့ေတာင္ မစဥ္းစားမိဘူး။ ဒါနဲ ့ အမွန္လား၊ အမွားလား ကၽြန္မ ဘာျဖည့္ခဲ့လဲ မေမးနဲ ့။ လံုး၀ ေျပာမျပဘူး။ :D
သံရံုးထဲက မဲေပးၿပီးျပန္အထြက္ အျပင္ကလူအုပ္ၾကီးကို ေတြ႔ေတာ့ ဒီလူေတြအၾကား ျပန္တုိးရမွာပါလားဆိုၿပီး လန္႔သြားတယ္။ မတတ္ႏိုင္ဘူး ဒီထဲမွာ မထြက္ပဲ ေနဖို႔ဆိုတာကလည္း မျဖစ္၊ ဗိုက္ကလည္း အရမ္းဆာေနေတာ့ ရွိသမွ် လူေတြကို ပါးစပ္ကလည္းေျပာ၊ လူလည္းအတင္းတိုးၿပီး ျပန္ထြက္ရေတာ့တာပဲ။ အျပင္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ရဲရဲေတာက္ေနတဲ့ လူေတြကို ေတြ ့လိုက္ရတဲ့ တစ္ခဏ အေတာ္ အံ့ၾသသြားတယ္။ ဒီေလာက္ ေတာင္ အမ်ားၾကီး ေရာက္ေနၾကမယ္ ထင္မထားဘူး။ ကၽြန္မ သိတဲ့ မ်က္ႏွာတစ္ခ်ိဳ ့ကိုလည္းေတြ ့လိုက္ရတယ္။ ကို္ယ္လုပ္ႏိုင္မွ် လုပ္ေပးဖို ့လာၾကသူေတြရဲ့ စည္းလံုးမွဳ႕ကို ေတြ ့ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္။ ေနပူပူေနေရာင္ေအာင္မွာ အနီေရာင္ အကၤ်ီေတြ၀တ္ၿပီး မဲေပးဖို ့ စနစ္တက် တန္းစီေနၾကသူေတြ။ ေလးစားပါတယ္။ NO ဆိုတဲ့ အနီေရာင္ အကၤ်ီေတြ ၀တ္ထားတဲ့ သူေတြရဲ့ မဲက ဘာပဲျဖစ္မယ္ဆိုတာ သိသာေနေပမယ့္ အနီေရာင္အကၤ်ီေတြ ၀တ္ဆင္ မထားတဲ့ သူေတြရဲ့ မဲကေရာ ဘာျဖစ္မယ္ ထင္သလဲ။ ျပည္သူလူထုရဲ့ ဆႏၵကို ရယူဖို ့ တရားနည္းလမ္းက်က် မဲဆႏၵေပးေစတယ္ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေျပာေနေန ကန္ ့ကြက္မဲေတြကုိ ေထာက္ခံမဲျဖစ္ေအာင္ ေျပာင္းၿပီး လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္ႏိုင္တဲ့၊ လုပ္ဖို ့မ်ားတဲ့ ဒီလို သိကၡာမရွိေသာ စစ္အစိုးရ အေၾကာင္း သိေနၿပီးသား ျဖစ္တဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြဟာ ေထာက္ခံမဲေပးဖို ့အတြက္ေတာ့ အပင္ပန္းခံၿပီး သံရံုးကို လာၾကမယ္ မထင္မိဘူး။
ေနာက္ေတာ့ မနက္ေစာေစာထဲက မဲအရင္ေပးၿပီးၾကေပမယ့္ ကၽြန္မ မဲေပးအၿပီးကိုု တမင္ေစာင့္ေနၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ျပန္ရွာၿပီး၊ သူတို ့နဲ ့အတူ ဓာတ္ပံုေတြရိုက္၊ လူတန္းၾကီးကို အစအဆံုး ၂ ေခါက္ေလာက္ ျပန္ၾကည့္ရင္း ေတြ ့တ့ဲ အသိတခ်ိဳ ့နဲ ့ ခန ရပ္စကားေျပာၿပီးေနာက္ ကၽြန္မတို ့ ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။ ျမန္မာသံရံုးရွိရာ ေနရာက ထြက္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ညေန ၄ နာရီေလာက္ ္ရွိၿပီ။
ဗိုက္လည္း အရမ္းဆာေနတာေၾကာင့္ city hall မွာ ထမင္းသြားစားျဖစ္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က starhub မွာ ဖုန္း၀ယ္ဖို ့ သြားၾကည့္ခ်င္တယ္ ေျပာတာနဲ ့ ခနသြားၾကည့္ ျဖစ္ေသးတယ္။ အဲ့ဒီၾကားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က သံရံုးေရွ ့မွာ တန္းစီေနတဲ့ သူေတြထဲက သူ ့အသိတစ္ေယာက္ကို ဖုန္းဆက္ၿပီး အေျခအေနကို ေမးၾကည့္ျဖစ္တယ္။ အဲဒီလူ အေျပာအရ သိရတာကေတာ့ ျမန္မာသံရံုးက အလုပ္လုပ္တာ အရမ္းၾကာတဲ့ အတြက္၊ လူနည္းနည္းေလးပဲ မဲေပးခြင့္ရလို ့ အခု အခ်ိန္မွာ တန္းစီမေနၾကေတာ့ပဲ အင္အားျပတဲ့ အေနနဲ ့ သံံရံုးေရွ ့ကို လူေတြ အားလံုး စုၿပီး ေရာက္ေနၾကၿပီလို ့ ေနာက္ဆံုး သိလိုက္ရပါတယ္။
Starhub မွာ ေမးစရာရွိတာေတြ သြားေမးၿပီးလို ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ရုပ္ရွင္သြားၾကည့္ၾကမယ္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မ သူတို ့ေနာက္ကို မလိုက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ သြားၾကည့္မယ့္ ရုပ္ရွင္ကလည္း သရဲကားတဲ့။ ေခ်ာက္ျခားဖို ့ေကာင္းတဲ့ ရုပ္ရွင္ေတြဆို ၾကည့္ေလ့လည္း မရွိ၊ တစ္ေနကုန္ ေနပူပူထဲမွာ လူေတြအၾကား တိုးေ၀ွ ့လာရတဲ့ အရွိန္ေတြေၾကာင့့္ ေခါင္းလည္း ကိုက္လာၿပီျဖစ္တာေၾကာင့့္ ကၽြန္မ အိမ္ပဲ ျပန္လာခဲ့လိုက္တယ္။ ျပန္သင့္၊ နားသင့္ၿပီေလ။ အိမ္ကို ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ည ၇ နာရီေက်ာ္ေနၿပီ။ ဒါ ကၽြန္မ ရဲ့ သံရံုးမွာ မဲသြားေပးခဲ့တဲ့ ေန ့ရဲ့ တစ္ေနတာ အေတြ ့ အၾကံဳ အကုန္နီးပါး ပါပဲ။
ပထမဆံုး မဲေပးခြင့္ရတဲ့ အေတြ ့အၾကံဳမို ့ မွတ္ထားလိုက္ ပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ထမင္းစားၿပီး ေသာက္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ စေတာ္ဘယ္ရီ ေဖ်ာ္ရည္နဲ ့ မ်ိဳးခ်စ္ျမန္မာ အဖြဲ ့က ေ၀တဲ့ ဦးထုတ္ႏွစ္လံုးကို ၾကည့္ရင္း ဓာတ္ပံုရိုက္ခ်င္စိတ္ ေပၚလာတာနဲ ့ ့ ရိုက္ျဖစ္လိုက္တဲ့ ဓာတ္ပံုပါ။ အဲ့ဒီေန ့မွာ ေနာက္သတိထားမိတာ တစ္ခုက ေအာ့ခ်က္လမ္းမ တေလွ်ာက္မွာ ရွိတဲ့ ပိေတာက္ပင္ေတြမွာ ပိေတာက္ပန္းေတြ ေ၀ေနေအာင္ ပြင့္ေနတယ္။
Other Related Links:
♠ Conditional Referendum?? by TZA
“ေအာခ်ာ့ဒ္က အနီေရာင္လႈိင္းလုံး” By Ko Paw
ဟယ္.. ဖတ္ရတာနဲ႔တင္ ေမာလိုက္တာေနေနရယ္။
ReplyDeleteၿဖစ္မွၿဖစ္ရေလ။ လူအုပ္အတိုးခံရတဲ႔ေနေန႔ပုံကို
ၿမင္ေယာင္ႀကည္႔ရင္း ၿပဳးံမိေသးတယ္။ စိတ္မဆိုးနဲ႔ေနာ္။
ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္.. ေပးၿဖစ္ေအာင္ေပးႏုိင္ခဲ႔တဲ႔အတြက္
ဂုဏ္ယူပါတယ္ရဲေဘာ္။
အဲဒီေန.က ေဘးနားမွာ ခပ္ေသးေသး အမ်ဳိးသမီး၊
ReplyDeleteအိမ္ခဏ ခဏ ေျပာင္းတယ္ဆိုတဲ. တစ္ေယာက္လား
ဝမ္းသာပါတယ္ ဆႏၵမဲ ေပးခဲ.ရလို.။
မမြန္က အေၾကာင္းသိေတြဆိုေတာ့ ၿပံဳးမွာေပါ့ .. :P
ReplyDeleteသံရံုးေရွ ့မွာ ေစာင့္ေနတဲ့ အခ်ိန္တုန္းကေတာ့ အိမ္ခဏ ခဏ ေျပာင္းျဖစ္တယ္လို ့ မေျပာမိဘူး။
ေက်းဇူး။ ဆႏၵမဲ ေပးခဲ့ရလို ့ အေတာ္ေလး ၀မ္းသာေနတယ္ :)
စကာၤပူမွာ ေပးလိုက္ရတဲ့မဲ ကို အားက်မိပါေသးေတာ့..
ReplyDeleteက်ေနာ္သာ အဲဒီမွာ ရိွခဲ့ရင္ သိပ္ကို ေပ်ာ္မိမွာ..ခုေတာ့
စိတ္တိုတိုနဲ့ ႏိုးသာ ေပးလိုက္ရတယ္ ဂ်ပန္ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြရဲ့ ပါးစပ္စည္းကမ္းမဲ့လိုက္ပံုမ်ား စိတ္ပ်က္မိပါရဲ့ ...့
ဂ်ပန္မွာ ျဖစ္သြားတာကေတာ့ အေတာ္ေလး ဆိုးပါတယ္။ သတင္းေတြ၊ ပံုေတြၾကည့္ၿပီး စိတ္မေကာင္းဘူး။
ReplyDelete